36. Za znakami w szkicu
Transkrypcja OCR — wersja beta. Tekst zachowuje pisownię wydania z 1946 roku. Jeżeli zauważysz błąd rozpoznania, użyj odsyłacza „Edytuj stronę” na dole.
Zastępowy wręcza harcerzom kartkę, w której są wyrysowane tylko konwencjonalne znaki różnych przedmiotów terenu i to w tej kolei, w jakiej maszerujący zastęp może je napotkać. Droga marszu jest harcerzom nieznana, podaje się bowiem tylko początkowy jej kierunek, np. Pn W. Na kartce znajduje się np. rysunek krzyża przydrożnego, potem drogi polnej, komina fabrycznego, mostu itd. Ostatni znak jest celem marszu.
Na podstawie tej kartki ma zastęp dojść do celu w oznaczonym czasie. Chwilami idzie to łatwo, lecz czasem utknie się w drodze, gdy napotka się kilka podobnych przedmiotów, a nie wie się, który z nich na kartce umieszczono. Trzeba wtedy rozsypać harcerzy w różne strony, aż jeden z nich natrafi na znak następny.
Można także dać taką kartkę każdemu z zastępu, a wówczas puszcza się ich kolejno w odstępach 10 minut i znaczy u celu czas przybycia każdego. Kto przyjdzie w przeciągu przepisanego czasu?
Ćwiczenie to będzie trudniejsze, jeżeli się doda polecenie nie tylko dotarcia do oznaczonego punktu, ale i wykonanie szkicu przebytej drogi$^{1)}$.
Ćwiczenie utrudnia się jeszcze więcej, jeżeli ten szkic wykonywa się na postoju z pamięci.
Podczas powrotnej drogi porównuje się szkice z terenem i zaznacza w nich niedokładności lub błędy. Robi to nie ten harcerz, który dany szkic wykonywał.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz skan — strony PDF 102–103.