30. Harcerskie łowy

Transkrypcja OCR — wersja beta. Tekst zachowuje pisownię wydania z 1946 roku. Jeżeli zauważysz błąd rozpoznania, użyj odsyłacza „Edytuj stronę” na dole.

W lesie szpilkowym znajduje się wielobok obwiedziony sznurkiem o średnicy kilkudziesięciu kroków.

W wieloboku jest zwierzyna: kilkanaście figurek z tektury imitujących wiewiórkę, zająca, borsuka, dzięcioła, sojkę itp. a rozmieszczonych bądź po ziemi, bądź też po drzewach lub krzakach.

Zastęp uzbrojony w szyszki (przedtem wyprawa po nie) rusza w poszukiwanie tego łowczego terenu. Każdy harcerz szuka oddzielnie. Kto go znajdzie, strzela szyszkami, by albo przewrócić zwierzaka, albo go strącić z gałęzi. Gdy mu braknie szyszek, idzie po nowy ich zapas nie zdradzając swego odkrycia. Strzelać wolno tylko spoza sznurka. Ukryci sędziowie (np. na drzewach) kontrolują łowy, a kryją się dlatego, by swą obecnością nie zdradzić poszukiwanego terenu. Kto będzie królem połowania?

Jeżeli zwierzęta umieszczono w dobrych ukryciach tak, że je spostrzec można tylko z pewnego punktu, wypatrywanie ich nie będzie zbyt łatwe. Gwizd zakończa łowy$^{1)}$.

Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz skan — strony PDF 95–96.