Słuch
Transkrypcja OCR — wersja beta. Zachowano historyczną pisownię wydania.
W dzień czuwa oko — ono jest tym organem, który prowadzi zwiadowcę i pozwala mu się orientować, przez nie ujęte wrażenia stanowią podstawę do oceny sytuacji. Słuch je jedynie wspiera, uzupełniając odbierane wrażenia. Lecz gdy się ściemni lub gdy powstanie mgła, coraz trudniej oku pracować, aż wreszcie w czasie ciemnej nocy zupełnie zawodzi. Wtedy w zastępstwie wzroku staje na straży słuch, chwyta wszystkie szmery i odgłosy, plusk wody, szczekanie psów, stąpanie człowieka itp., pozwala je ocenić i ostrzega przed niebezpieczeństwem. Zawsze jednak wzrok przychodzi mu z pomocą.
Trzeba więc i słuch ćwiczyć podobnie jak wzrok, bo tylko wyrobione ucho potrafi szybko nawet najsłabszy dźwięk uchwycić, rzetelnie ocenić jego przyczynę i osądzić, czy w nim nie tkwi niebezpieczeństwo. A jest to tym bardziej konieczne, że ucho łatwiej ulega złudzeniom niż oko i jego wyćwiczenie przedstawia większe trudności.
Podane ćwiczenia są ćwiczeniami słuchu, lecz są nimi poniekąd także i wszystkie ćwiczenia z innych działów, jeżeli odbywają się wieczorem lub w nocy. Tu bowiem słuch ma przodującą rolę w odbieraniu wrażeń.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz skan — strony PDF 134.