12. Odnajdywanie drogi

Transkrypcja OCR — wersja beta. Tekst zachowuje pisownię wydania z 1946 roku. Jeżeli zauważysz błąd rozpoznania, użyj odsyłacza „Edytuj stronę” na dole.

Rozłóż mapę, narysuj na niej ołówkiem bardzo dokładnie drogę, którą ma zastęp przebyć, poprowadź ją częścią przez szosę, potem przez las, łąkę, most itp., i oznacz punkt, do którego ma zastęp dotrzeć. Tę drogę na mapie obserwuje zastęp przez kilka minut, a potem wyrusza, ale już bez mapy. Przez każdy odcinek drogi prowadzi inny harcerz, a każdy znaczy przebytą drogę kredą, gałązkami, kamieniami itp. Po przybyciu na miejsce i po postoju wraca się tą samą drogą, ale już z mapą w ręku i stwierdza, gdzie były zboczenia od nakazanej drogi. (Każdy utrwala sobie w pamięci przy czytaniu mapy obraz całej drogi, dzieląc ją sobie na odcinki, np. szosą na Z do kapliczki — ścieżką przez pole na Pn do mostu — na komin fabryczny aż do lasu — przesiekiem na Pn W itd.).

Może lepsza jest taka odmiana tego ćwiczenia, że każdy harcerz zastępu przechodzi całą wyznaczoną trasę, znacząc ją swoimi znakami a nie tylko jej odcinek. W tym wypadku wypuszcza się harcerzy w takich odstępach czasu, by każdy szedł samodzielnie, nie za poprzednim. Nie można przy tej odmianie wypuszczać wszystkich równocześnie, bo wtedy mniej pewni siebie będą iść bezmyślnie za lepiej wyćwiczonymi.

Ćwiczenie to jest poniekąd odwrotne do ćwiczenia z pod l. 47 b. Tutaj utrwala się w pamięci wygląd drogi na mapie i ważne przedmioty pobocznego terenu, a odnajduje się ją w terenie, tam pamięta się drogę w terenie, a potem szkicuje się ją z pamięci.

---

Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz skan — strony PDF 73–74.