28. Magiczny zakątek
Transkrypcja OCR — wersja beta. Tekst zachowuje pisownię wydania z 1946 roku. Jeżeli zauważysz błąd rozpoznania, użyj odsyłacza „Edytuj stronę” na dole.
Zastęp obserwuje przez kilka minut odcinek terenu o granicach dokładnie określonych przez zastępowego (kilkaset metrów wszerz i w głąb). Po obserwacji odchodzi w miejsce zakryte, skąd tego odcinka nie widać.
Tymczasem kilku harcerzy zmienia wygląd terenu: albo usuwa niektóre przedmioty, albo je przestawia, albo też dodaje to, czego tam dotychczas nie było. A więc np. ze stosu drzewa zdejmują jedną kłodę i kładą ją z boku na ziemi — wóz obracają dyszlem w przeciwną stronę — przenoszą duży kamień, a inny bielą kredą — usuwają poprzednio zatknięte gałęzie, imitujące krzak, a umieszczają je w innym miejscu itp. — w końcu sami się na tym odcinku chowają za zasłonami terenu. (Przeprowadzone zmiany należy zapisać).
Na znak dany przez nich, wychodzi zastęp z ukrycia i stara się uchwycić zmiany, jakie jakby za różdżką czarodziejską zaszły tymczasem w terenie. Każdy obserwuje oddzielnie i notuje zauważone zmiany. Po skończonej obserwacji, na dany sygnał, wychodzą z ukrycia sprawcy tej zmiany obrazu.
Przedtem poucza zastępowy, że obserwacja nie może być bezładna, że naprzód obserwuje się teren bliższy a potem dalszy posuwając się odcinkami wszerz i w głąb.
Z zabawy tej można zrobić zawody między dwoma zastępami.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz skan — strony PDF 92–93.