Kult

Status: transkrypcja OCR — wersja beta. Zachowano pisownię wydania z 1935 roku; poprawiane są wyłącznie oczywiste błędy rozpoznania.

Zachowania harcerskie można podzielić na dwie kategorie, na:

• a) zwyczaje wynikające ze względów czysto porządkowych, czy organizacyjnych,
• b) zbiorowe akty duchowe wynikające z przeżyć, mające zatem znaczenie wychowawcze.

Te drugie są dla wodza specjalnie ważne, pozwalają mu bowiem przewodzić duchowemu życiu takiej społeczności, jaką jest zastęp czy gromada.

Po każdej próbie sił dzielności w harcu zbiorowym zastęp przeżywa moment uznania, chwilę szczęścia z odniesionego w tym harcu zwycięstwa. Chwilę tę cechuje uczucie bezpieczeństwa i ładu duchowego jakby rozbrojenie ducha po stoczonej w harcu walce sił.

Ten zbiorowy akt duchowy jest spontanicznem wyrażeniem się pewnego kultu płynącego z marzeń i prób odnajdywania w życiu wartości wielkiej miary. Ulegamy sugestji własnych sił dobytych w harcach, sił chcących koniecznie oddać honor wartościom wyższego od siebie rzędu.

Wyzwolenie się tego kultu w formie wyraźnej i jednoznacznej dla każdego w gromadzie może mieć duże znaczenie dla pogłębienia i ostatecznego sprecyzowania danego stanu ideowego harcerza.

Poza wpływem na poszczególne jednostki kult taki jest ważnym czynnikiem społecznym zjednoczenia duchowego gromady, podniesienia ducha gromady i wreszcie uznania przewodnictwa wodza.

Harcerska ideologja siły przejawia się jako kult dzielności najchętniej w warunkach bytowania puszczańskiego gromady czy zastępu; wspomniane w poprzedniej gawędzie trzy czynniki życia puszczańskiego: odosobnienie, walka i miłość stwarzają doskonałe podłoże dla kultu.

Źródło: strony drukowane 60; strony PDF 66. Rekord w Polonie.