Projekt

Status: transkrypcja OCR — wersja beta. Zachowano pisownię wydania z 1935 roku; poprawiane są wyłącznie oczywiste błędy rozpoznania.

Aby osądzić, jakie harce wybrać do planu na najbliższy okres czasu, musi harcmistrz wziąć pod uwagę dwa postulaty:

1. Aktualności, obejmującej zarówno układ warunków i okoliczności, czasu, miejsca, jak i też zainteresowania, zamiłowania, dążności, inicjatywę harcerzy, inicjatywę wodza, władz przełożonych, względy interesu Państwa, społeczeństwa, drużyny, zastępu i t. p.

2. Jakie są najważniejsze w danej chwili dezyderaty odnośnie wyrobienia dzielności harcerzy.

Harce, które równocześnie odpowiadają tym dwu postulatom, dają dopiero pełne szanse spełnienia do końca swojego zadania. Umiejętność dobierania odpowiednich harców do aktualności i potrzeb dzielności, należy uważać za ważną cechę harcmistrza i podstawę metodycznego jego wyrobienia, a umiejętność realizowania w życiu zastępu tych postulatów za najważniejszą cechę wodza.

Odnośnie aktualności zastępowy musi wyczuć nastroje w swojej gromadzie, nastawienia, przejąć inicjatywę w swoje ręce.

Przez branie udziału w harcach, kierowanie niemi, przez braterski niekrępujący stosunek do harcerzy ma możliwość zastępowy poznać wielkość i jakość sił dzielności poszczególnych harcerzy, przygoda bowiem łączy pomostem wodza z zastępem. Pozwala ona zastępowemu przekonać się o rzeczywistym stanie sił harcerzy. Ma zatem zastępowy możliwość ujęcia braków w najbliższy program harców.

Harcmistrz musi wiedzieć jakie harce są terenem wyżycia się danej siły i odwrotnie: przewidzieć jakie kompleksy sił wystąpią w danym harcu.

Możnaby powiedzieć, że program harcerstwa sprowadza się do zestawienia obok siebie poszczególnych sił dzielności z zaznaczeniem w jakich harcach każda z nich ekspanduje.

Z tego punktu widzenia program pracy harcerstwa będzie właściwie wspólny dla zuchów, harcerzy i starszych harcerzy, z tem tylko, że zmieniać się będzie kryterjum aktualności. Naprzykład taką siłę, jak odwaga wydostaniemy zarówno w zabawie zucha, przygodzie harcerza, przejawia się także w życiu starszego harcerza. Jest to zatem wartość stała w programie harcerstwa, aczkolwiek harce same dobierane dla zuchów, harcerzy i starszych harcerzy będą się od siebie znacznie różniły.

Taki ogólny program pracy harcerskiej musi sobie ułożyć harcmistrz sam. Aby wyjaśnić dokładnie jak sobie taki program wyobrażam, przedstawię ogólnie projekt w następnych kilku rozdziałach.

Dzielność składa się z poszczególnych sił ducha, umysłu i ciała, mających w pełnem życiu harcerza w myśl przyrzeczenia harcerskiego pełnić służbę Bogu, Polsce, Bliźnim i samemu — sobie. Podzielę program na części odpowiadające tym służbom. Nie należy jednak wysnuwać wniosku jakoby te służby dały się od siebie odgrodzić, przeciwnie, służby te zachodzą na siebie tak dalece, że często niełatwo ustalić komu pełni służbę dana siła.

Źródło: strony drukowane 34–35; strony PDF 40–41. Rekord w Polonie.