Pod biwak

Treść źródłowa

Na wyznaczonym miejscu biwaku zastęp białych. Wokół 4—5 straży z pojedynczych harcerzy, w odległości kilkudziesięciu kroków od biwaku. Teren mało przejrzysty, umożliwiający przekradanie się.

O oznaczonej godzinie rozpoczyna się w biwaku różne czynności i to dokładnie w tej kolei, w jakiej je robić nakazano. A więc np. złożenie plecaków w pewnym miejscu i porządku, zrobienie kuchni pewnego typu i rozpalenie ogniska, kopanie dołu na odpadki, zwijanie biwaku itp., przy czym niektóre prace mają być równocześnie wykonywane, jeżeli tak polecono.

Tymczasem czerwoni, którym znane jest położenie biwaku, podkradają się pojedynczo pod niego. Komu się to uda, ten śledzi, kto, kiedy i co wykonywa, a po upływie ½ (¾) godziny (zależnie od tego, jak długo mają trwać prace w biwaku) wycofują się i piszą meldunki o tym, co widzieli, przynosząc je na miejsce zbiórki.

Przeszkodą w tym wywiadzie są strażnicy, ci bowiem mogą w razie dostrzeżenia wywiadowcy obwołać go («stój!») z oddalenia 20—25 kroków i przez to wziąć do niewoli. Jeżeli zaś ujrzą wywiadowcę z większej odległości, to odpędzają go. Wywiadowca musi się wtedy cofnąć, bo może zostać pojmany, skoro się doń zbliży strażnik na 25 kroków.

Po skończonej grze następuje ocena, kto przyniósł najlepszy meldunek.

Jeżeli mają być przy tym zawody między białymi a czerwonymi, to następuje zmiana ról, a zwycięstwo przyzna się tej stronie, która mniej ludzi straciła, o ile nb. przyniosła dobry meldunek. W przeciwnym razie wygrywa druga strona, bo w tym wypadku dobry meldunek jest ważniejszy.

---

Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz skan — strony PDF 155–156.

Metadane

• Rodzaj: gra
• Cechy: Nie podano w źródle
• Źródło: Zygmunt Wyrobek, Harcerz w polu: zabawy i gry terenowe (1946)
• Strony drukowane: 149–150 / PDF 155–156
• Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
• Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 149
• Zobacz tłumaczenie automatyczne: hwp-075