Od placówki do placówki
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Na miejscu zboru pozostaje zastęp czerwonych. Zastęp białych rusza w drogę i co kilkaset kroków pozostawia grupkę harcerzy. W jednym punkcie staje trzech, w innym jeden, potem dwóch itd. Droga patrolu prowadzi przez różny teren i w różnych kierunkach i to tak, aby ostatnia grupka znajdowała się mniej
Rys. 25.
więcej w takiej samej odległości od miejsca zboru, co grupka pierwsza.
Gdy rzecz gotowa, wysyła się czerwonych po kolei, co trzy minuty jednego. Każdy ma obejść wszystkie placówki, począwszy od ostatniej, a skończywszy na pierwszej i wrócić na miejsce zboru. Gdy goniec nadchodzi, dana placówka przyjmuje pewne pozycje lub wykonuje jakąś czynność, zachowując zawsze tę samą postawę lub wykonując te same ruchy dla każdego gońca. (Jeden np. siedzi po turecku i pisze, drugi ociera chustką czoło, trzeci rozpala ognisko itp.). Goniec otrzymuje po nadejściu objaśnienie, gdzie ma szukać następnej grupy (np. «Idź wzdłuż potoku aż do samotnej olchy, stamtąd miedzą na prawo do szosy, za szosą, za kępą brzóz jest następna placówka») i natychmiast rusza dalej, utrwalając sobie w pamięci postawę i czynności wszystkich tworzących placówkę. Po dojściu do drugiej dostaje znów wskazówki co do dalszej drogi itd., aż wróci na miejsce zboru. Czas wymarszu i powrotu każdego notuje zastępowy.
Gdy wszyscy powrócą, następuje szereg pytań, np. ilu było w grupie 2 — jak byli ubrani w grupie 3 — jaka była postawa ludzi w grupie 1 — co robili w grupie 4 itd. Każdy harcerz zapisuje odpowiedzi na kartce i oddaje je zastępowemu, a po powrocie placówek na dany sygnał sprawdza się rzetelność odpowiedzi. Wygrywa, kto da najlepsze, lecz musi mieć przy tym dobry czas obejścia placówek, inaczej cofa się w lokacji o jedno miejsce, a nawet odpada z obliczeń. (Kierownik zna oddalenie placówek i oznacza minimum czasu potrzebnego do obejścia).
Podobnie rozstawia się potem czerwonych, a biali obchodzą placówki. Jeżeli idzie o zawody między dwoma zastępami, to rozstawia się połowę białych i połowę czerwonych, a reszta kolejno obchodzi placówki. Najlepszą odpowiedź dał np. biały. Potem harcerze zmieniają role i jeśli znów najlepszym okaże się biały, biali wygrywają; w przeciwnym razie partia jest nierozegrana.
Zwrócić należy uwagę harcerzy na to, że informacje, dawane gońcom, muszą być dokładnie te same dla każdego. Gońcy ruszają w kierunku odwrotnym od tego, w jakim placówki rozstawiono, gdyż inaczej nie mogliby otrzymać objaśnień co do dalszej drogi. Przy powtórnym rozstawieniu grup należy zachować między nimi dokładnie te same oddalenia.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz skan — strony PDF 93–95.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Zygmunt Wyrobek, Harcerz w polu: zabawy i gry terenowe (1946)
- Strony drukowane: 87–89 / PDF 93–95
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 87
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: hwp-029