Matka i córka

Treść źródłowa

Gra chłopców wiejskich w pow. międzyrzeckim (Podlasie); zastosowanie jak poprz. Chłopcy (zwykle w liczbie 2, rzadziej wię cej) rozstrzygają („wymierzaniem“ na palancie, lub rzucaniem go ze stopy), który ma stanąć przy „matce“. Matkę stanowi kij długości 1 m 20 cm, pionowo wetknięty w ziemię, a u góry równo napoprzek ścięty. Na wierzchu jego kładzie się „córkę“ — patyczek długości 15 cm, grubości 21/a cm., ze czterech stron wzdłuż w paski ostrugany. Grę zaczyna stojący przy matce, uderzając palantem w koniec córki zgóry lub zdołu. Córka zatacza w powietrzu łuk w stronę przeciwnika, koziołkując, ten zaś stara się ją odbić, nim upadnie, jak najbliżej matki. Z miejsca, gdzie padła odbita córka, wolno odbijającemu dorzucić ją do m atki: jeśli ją dorzucił (mimo usiłowań stojącego przy matce, który stara się córkę odbić) na odległość nie większą od długości kija, którą może pomieścić w swojem gardle, zajmuje miejsce przy matce. Gdy, przeciwnie, odrzucanie da gorszy wynik, odległość córki od matki wymierza się palantem, a każda długość palanta stanowi 1 punkt na niekorzyść odrzucającego. 100 takich punktów decyduje przegraną, po której zwycięzca podbija córkę palantem i z miejsca jej upadku na plecach przeciwnika dojeżdża do matki.

Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 214.

Metadane

Rodzaj: gra
Cechy: Nie podano w źródle
Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
Strony drukowane: 209–210 / PDF 214–215
Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 209
Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-128