Dotki

Treść źródłowa

Gra młodzieży szkolnej w niektórych miastach Mazowsza; zastosowanie jak poprz. Dzieci wykopują w ziemi (w odstępach po poł kroku jeden od drugiego) tyle dołków, ile uczestników. Dołki te leżą w linji prostej, a każdy może zmieścić piłkę. Potem każdy z graczy obiera sobie jeden z dołków i staje z boku przy nim. Najlepsi zaś gracze („matki“) stają na obu końcach, obierając dołki skrajne. Jedna z matek zagrywa, rzucając piłkę tak, aby toczyła się po dołkach ku drugiej matce. Jeśli piłka nie zatrzyma się w żadnym dołku, bierze ją druga matka i rzuca podobnież! Jeśli zaś piłka zatrzyma się w jakimś dołku, właściciel jego chwyta piłkę i mierzy w uciekających na wszystkie strony towarzyszy. Gdy nie trafi nikogo, wkładają mu do dołka kamyczek (wiór 1. t. p.) zwany „jajkiem“ lub „dzieckiem. Jeśli trafi, trafiony chwyta piłkę i stara się też kogoś skuć i t. d., aż ktoś chybi. Wtedy grę na nowo zaczyna jedna z matek. Gra się, aż jeden z graczy ma umówioną liczbę (np. 10) „jajek“; wtedy następuje rozstrzelanka (jak poprz.).

---

Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 195.

Metadane

• Rodzaj: gra
• Cechy: Nie podano w źródle
• Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
• Strony drukowane: 190 / PDF 195
• Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
• Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 190
• Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-116