Kamyczki

Treść źródłowa

Gra powszechna w całej Polsce (inne n a zwy: blirki, birki, kości, kury); odpowiednia dla dziatwy szkół początkowych. Pięć kamyczków wielkości orzechów laskowych (ziaren fasoli, skorupek i t. p ) kładzie się na dłoni, poczem podrzuca się je w górę i chwyta na grzbiet tejże ręki szybko obróconej. Przytem albo obowiązuje stale prawidło chwytania (na grzbiet ręki) do p a j y, albo też o k r e ś l o n e j l i c z b y kamyczków. W ostatnim wypadku liczbą tą jest przy pierwszym rzucie 5. przy drugim 4 i t. d., aż do 1. Przy obu rodzajach gry po chwycie nieudanym (gdy nie schwytano nic, lub nie do pary, lub nieokreśloną liczbę) kamyczki przechodzą do rąk gracza następnego, według zgóry ustanowionej kolei. Gracz, na którego kolej przechodzi powtórnie, zaczyna od powtórzenia sztuki, która mu się nie udała poprzednim razem. Po przejściu opisanych rzutów, bywają też w użyciu różne odmiany, jakoto: rzut odwrotny (z grzbietu ręki na dłoń) i t. p. Wygrywa, kto w określonej ilości kolejek schwytał prawidłowo najwięcej kamyczków.

Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 171.

Metadane

Rodzaj: gra
Cechy: Nie podano w źródle
Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
Strony drukowane: 166–167 / PDF 171–172
Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 166
Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-096