Złota kula
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra powszechna w Polsce (inne nazw y: Pierścień, Skryj, nie ukazuj, Gadulica i t. p.); zastosowanie jak poprz. Dzieci dzielą się ha dwa obozy (równe co do ilości i siły) i chwytają równocześnie (każdy obóz z jednego końca) długi drążek, lub linkę. Zwycięża obóz, który przeciągnie przeciwników w swoją stronę. Potem oba obozy stoją naprzeciw siebie w dwóch rzędach. Zwycięzcy stają się właścicielami „złotej kuli“ (pieniądz, pierścień, kamyk 1. t. p.) i podają ją sobie \ szybko z rąk do rąk. Pokonani zaś, na pytanie tamtych: — Zgaduj, zgadula, gdzie moja złota kula? Czy u mnie samego, czy u brata mego? — wysyłają po jednym (który, w pewnych okolicach, skacze na jednej nodze) dla odszukania kuli. Odpowiedź jego: — Radabym gadała, gdybym o niej wiedziała. — A potem: — Ma Józek (Kasia i t. p.). — Wywołany otwiera dłonie. Jeśli jest w nich „kula“’, gra zaczyna się na nowo od przeciągania. Jeśli nie, pokonani wysyłają drugiego i t d.
Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 169.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
- Strony drukowane: 164 / PDF 169
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 164
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-094