Fabjan
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra dziatwy wiejskiej w pow. rzeszowskim i ropczyckim (Małop.), odpowiednia dla chłopców najniższych klas szkół średnich. Chłopcy wybierają (mętowaniem, patrz Cz. ogólna) „starszego“ i „Fabjana“. Pozostali stoją w rzędzie, a starszy nadaje im nazwy różnych zwierząt. Potem w oła: — Przyjedź Fabjanie! — Nie mam na czem. — Na jakie zwierzę siadasz? — Na konia (wołu i t. p.). Wymienione „zwierzę“ ucieka. Fabjan ściga je i, złapawszy, siada konno na jego barkach i przyjeżdża przed starszego, który zapytuje: — Coś przywiózł? — Igły. — A w tych igłach? — Złoto. — Ciśnij go w błoto. — „Koń“ potrząsa swym jeźdźcem, (który zeskakuje) i zostaje sam Fabjanem; byłemu zaś Fabjanowi starszy szepce do ucha nazwę jakiegoś zwierzęcia i posyła na miejsce, opróżuione przez konia — i gra idzie dalej. Jeśli Fabjan nie chwyci ściganego „zwierzęcia“, to wraca na swe miejsce, Fabjan zaś zostaje nadal w swej roli.
Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 117.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
- Strony drukowane: 112–113 / PDF 117–118
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 112
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-073