Trzeciak
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra opisana u Gołębiowskiego; odpowiednia dla szkół początkowych i niższych szkół średnich. Liczba graczy parzysta, 10—20. Wszyscy stają w 2 koła, jedno wewnątrz drugiego, o równej ilości uczestników, tak, że każdy z koła zewnętrznego kryje się za jednym z koła wewnętrznego. Potem posuwają się wstecz tak, aby między poszczególnemi dwójkami powstały odstępy po kilka kroków. Wreszcie (mętowaniem) wydziela się jedną dwójkę, z której przedni gracz ucieka, a tylny ściga. Uciekający stara się stanąć przed jakąś dwójką, przez co gracz stojący z tyłu staje się „trzeciakiem“, narażonym na uderzenie (dłonią w plecy) ścigającego, jeśli nie spostrzeże, się rychło i nie ucieknie przed dwójkę sąsiednią, lub dalszą. Trzeciak, uderzony, gdy stoi jeszcze ztyłu, lub nim stanie przed dwójką, zamienia się na role ze swym prześladowcą. Nie może mu jednak oddać uderzenia natychmiast, lecz dopiero, po przebiegnięciu przed jedną z dwójek conajmniej. Uciekającemu nie wolno zwodzić, t. j. stanąć przed jakąś dwójką i znów uciekać, Nie wolno mu też w ucieczce obiec więcej, niż pół koła. Natomiast może czasami (dla większej niespodzianki) skoczyć przed tę samą dwójkę, za którą stał, przyczem nowemu trzeciakowi bywa bardzo trudno uniknąć razu.
Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 111.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
- Strony drukowane: 106–107 / PDF 111–112
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 106
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-065