Polowanie na lisa
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Wylosowany lis otrzymuje 20 minut zwłoki, w którym to czasie ma wyruszyć i ukryć się. Zadaniem reszty zastępu jest wyszukanie kryjówki i złapanie go. Uważa się lisa za schwytanego, gdy przez któregokolwiek ze ścigających zostanie uderzony dłonią. Pościg posuwa się naprzód w półkolu, a skauci są rozdzieleni. Ukryty lis wygrywa, jeżeli go w oznaczonym czasie nie znajdą, albo jeśli w tym czasie zdoła wrócić do startu nietknięty. Inaczej wygląda polowanie na lisa w zimie. (Wiadomo, że lis jest wielkim szkodnikiem i dla wytępienia go cały rok się na niego poluje). Dwu skautów wyrusza w roli lisów w pole, a w 5 minut rusza ich śladem reszta patrolu w roli myśliwych. Jeśli lisy przez godzinę unikną złapania, to wracają zwycięsko do obozu. Lisom nie wolno przekroczyć śladu człowieka i dlatego, natknąwszy się na ślady ludzkie, muszą zwracać w inną stronę. Za to dla zmylenia pogoni, żeby nie zostawić śladów, mogą chwycić się różnych forteli, a więc jeden wstępuje w ślady drugiego, obaj chodzą po płotach lub murach, albo używając kija, jako tyczki, skaczą w bok i takimi uskokami posuwają się naprzód. Gra ta udaje się znakomicie w porze obfitującej w spore pokłady śniegu. Aby partja ścigająca wygrała, muszą obydwa lisy być złapane.
Zakres transkrypcji: przypis lub tekst redakcyjny poza procedurą pominięto; dokładne wyłączenia zapisano w raporcie ekstrakcji.
Źródło skanu: Śląska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 196.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Stanisław Sedlaczek, Szkoła harcerza (1921)
- Strony drukowane: 195–196 / PDF 196–197
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 195
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: shc-035