Zając

Treść źródłowa

Na pierwszy raz na zająca idzie dwóch, mając podobną dokładną drogę i punkt końcowy, gdzie mają się ukryć. Idą, znacząc kredą. Zastępowy wytłomaczywszy zasady tropienia, (Główny nacisk na to, aby robić tak niepostrzeżenie, by publiczność nie zwróciła uwagi) wysyła naprzód połowę zastępu, a potem sam idzie z pozostałymi, ostatni zacierają lub zakreślają znaki. Wykrycie ukrytych zająców kończy grę. Na raz następny można pozostawić wybór drogi zającowi, tylko naznaczyć nań chłopca rozsądnego, a nie takiego „sprytnego” co to chce sam się zabawić kosztem niezadowolenia zastępu. Dalsze utrudnienia stanowią obliczanie ilości tropów, znaki w miejscach małowidocznych, (aby ukryć przed obcemi patrolami), dłuższa odległość i t. d. Ile razy zając może wybiec za miasto lub na brzeg rzeki, tyle razy powinien to zrobić zamiast tłuc się po głównych ulicach.

---

Źródło skanu: Podlaska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz skan — widok 101.

Metadane

• Rodzaj: gra
• Cechy: Nie podano w źródle
• Źródło: Alojzy Pawełek, Młoda drużyna (1919)
• Strony drukowane: 202
• Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
• Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 202
• Zobacz tłumaczenie automatyczne: mdr-103