Na migi
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Na większe odległości porozumiewają się harcerze za pomocą sygnalizacji chorągiewkami (w nocy latarką), na mniejsze za pomocą znaków ręką, czapką lub laską. Jest szereg takich znaków, wyrażających najważniejsze czynności w czasie podchodzenia, np. «naprzód — biegiem — w tył — zbiórka — padnij» itp. Lecz te nie wystarczają, bywają bowiem rozkazy, które trudno wyrazić za pomocą tych kilku konwencjonalnych znaków, a nie można ich podać ani sygnalizacją, ani głosem. Harcerz powinien się nauczyć niejako czytać myśl swego zastępowego podawaną znakami, ilustrującymi tę myśl możliwie najlepiej. Pole tu do pomysłowości dla podającego, pole do intuicji dla odbierającego znaki. Tę wprawę tak w zręcznym podawaniu, jak i w składnym odczytywaniu należy zdobyć odpowiednim ćwiczeniem.
Zastępowy leży na ziemi, poza nim harcerze w takiej odległości, że go nie mogą usłyszeć. Zastępowy daje znakami rozkaz, np. «Wydrap się na drzewo z lewej strony». Pierwszy harcerz stara się zrozumieć podawane znaki. Jeśli nie rozumie, daje o tym znać ruchem wahadłowym ręki. Zastępowy powtarza rozkaz, może zmieniając nieco znaki, aż rzecz zostanie zrozumiana. Następnie z kolei rozkaz dla drugiego harcerza, np. «Czołgaj się do rowu na prawo», albo «Obejdź dom dookoła», albo «Idź na wzgórze na prawo, zobacz, czy tam jest nieprzyjaciel i daj znak» itp. — Po krótkim czasie harcerze nauczą się czytać myśli swego zastępowego. Jeśli można je często wyczytać z oczu lub z wyrazu twarzy, można je jeszcze łatwiej uchwycić z odpowiednich gestów.
W ostateczności można się też posłużyć i alfabetem Morsego, podawanym ręką z pozycji leżącej. «Hasłem» nadającego i «odzewem» odbierającego będzie podniesienie ręki pionowo w górę. «Punkt» oznacza podniesienie ręki w górę, «kreskę» wyciągnięcie jej poziomo. Po każdym znaku chowa się rękę pod piersi. (Jeżeli się leży przodem lub tyłem do odbierającego, podnosi się ramię poziomo w bok, jeżeli bokiem, poziomo w przód — inaczej ruch nie zostanie spostrzeżony).
Po każdej literze robi się oczywiście pauzę. Koniec każdego wyrazu oznacza się kółkiem, zatoczonym pięścią, taki sam znak daje odbierający na wyrażenie «zrozumiano». Trzykrotne kółko oznacza koniec rozkazu. «Błąd» sygnalizuje się ruchem wahadłowym otwartej dłoni.
A teraz zastosujmy odczytywanie myśli zastępowego w następującym ćwiczeniu:
Kilku harcerzy stoi na wzgórzu, wcale się nie kryjąc. Widać ich z daleka. Teren wokół nieprzejrzysty, pagórkowaty, pełen zarośli, ogrodów, płotów, rowów itp., ułatwiający podchodzenie. Reszta harcerzy z odległości 1.000 kroków podchodzi nieprzyjaciela, kierowana li tylko znakami zastępowego. Idzie o podejście z przodu, z boku lub od tyłu aż na odległość 200 kroków. Zastępowy podkrada się sam, wyszukując najlepszą drogę, pełną zasłon; reszta za nim, posłuszna dawanym znakom (rozkazów głosem nie wolno dawać!), i to raz pojedynczo podchodząc, raz w grupkach po 2—3, część w prawo, część w lewo itp. i to nie na własną rękę, tylko zawsze wykonywając dawane znaki. Oczywiście, póki zastęp podkrada się w całości, rozkazy odbiera zastępca zastępowego, gdy się zaś zastęp rozsypie, oddzielne grupki wprost lub za pośrednictwem zastępcy. Między zastępowym a zastępem można także wprowadzić stałego łącznika, który przejmuje rozkazy i dalej w tył podaje.
Nieprzyjaciel śledzi, skąd wróg nadchodzi, a dojrzawszy go, stara się go nie spuścić z oczu. Notuje przy tym wszystkie niezręczności w podchodzeniu, wszystkie błędy, a potem podaje je zastępowemu. W ten sposób ma się dobrą kontrolę sprawności poszczególnych harcerzy i wyciąga naukę na przyszłość.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz skan — strony PDF 100–102.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Zygmunt Wyrobek, Harcerz w polu: zabawy i gry terenowe (1946)
- Strony drukowane: 94–96 / PDF 100–102
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 94
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: hwp-035