Nawprost — nakrzyż
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Zastęp siedzi wkoło. Kilku między nimi wtajemniczonych w sekret gry. Zastępowy podaje sąsiadowi z prawej strony 2 ołówki, mówiąc: „nawprost“ — lub „nakrzyż“ zależnie od tego, czy siedząc, trzyma nogi założone jedna na drugą („nakrzyż“) — czy obok siebie („nawprost“)—robi jednak pozory, jakoby zależało to od specjalnego ułożenia ołówków przy podawaniu. Sąsiad musi podać ołówki swemu skolei sąsiadowi, mówiąc „nawprost“ lub „nakrzyż“ — myli się, oczywiście, obserwuje innych, zwłaszcza wtajemniczonych, aż wkońcu każdy się domyśli, od czego zależy użycie jednego z dwóch określeń. Zastępowy powinien określać za każdym razem, czy przy podawaniu ołówków użyto właściwego powiedzenia. Punktacja według spostrzeżeń zastępowego.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 19.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Juliusz Dąbrowski, Gry i zabawy w izbie harcerskiej (1934)
- Strony drukowane: 17
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 17
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: gih-017