Kilkudniowa wojna

Treść źródłowa

Umówiona gra między dwoma sąsiadującymi obozami lub koloniami odległymi od siebie co najmniej o 5 — 10 km (im odległość między sąsiadami dalsza, tym gra będzie ciekawsza i bardziej szkoląca).

Komendanci obozów ustalają czasokres wojny np.: od godz. 18 dn. 20. VII. do godz. 4 dn. 23. VII. Czasokres ten jest stanem wojennym. Każdy obóz obowiązany jest do wystawiania: wart, czujek i placówek (można ze stanu wojennego wyłączyć pewne godziny dnia, celem umożliwienia przeprowadzenia normalnych zajęć w obozach — w żadnym jednak razie nie wyłączać nocy). Każdy obóz może niepokoić przeciwnika swymi zwiadowcami, patrolami oraz generalnym atakiem.

Celem tej stałej wojny jest: utrzymanie w zorganizowanym pogotowiu obydwóch obozów; wykazanie zdolności taktycznej poszczególnych wodzów; zaprawa w nocnym podejściu, przekradaniu i patrolowaniu; próba wytrzymałości psychicznej i odwagi jednostek oraz całej społeczności obozowej.

Gry tego typu mają duże tradycje w wielu starych drużynach harcerskich¹). Tradycje, sięgające czasów przedniepodległościowych, a związane z usilnym, bezkompromisowym przygotowaniem młodzieży do walki o wolność.

Warto nawrócić do tych dawnych wzorów walki rycerskiej, jednej z najpiękniejszych i najwartościowszych. Warto wznowić gry terenowe tego typu, tak bardzo uniwersalne w szkoleniu i sprawdzeniu wartości bojowej wodzów i ich drużyn. Warto wprowadzić do pracy naszych obozów te stare harce terenowe, zostawiające niezatarte, silne wspomnienia, niezapomniane przeżycia w młodzieńczych sercach.

Podaję przykładowo obowiązujące w tej grze prawa:

A) Dzielnosć jest po tej stronie, gdzie jest wiecej: spokoju, dziatania w zupełnej ciszy, niespostrzeżcnej przyez przyciwnika akcji, niespodziewanego zaskoczenia, dobrego humoru (nie złośliwość) w wyrzadzaniu nieprzyjacielowy kawatów. B) Do bijatyk nie wolno dopuścić w zadnym wypadku. Jedynie mocowanie są, bez szkody dla ubrań i ciał, sąbyć wypadkiem sporadycznym w chwili podchodzenia i unieszkodliwienia warty (czujki).

¹) Opieram się na wojnach tego typu: 9:8 drużyny Warszawskiej (Pomorze 1921 r.) oraz 14:17 drużyny Poznańskiej (Zakopane 1923)

C) Obie strony winny się kierować następującymi zasadami: a) jak najwięcej widzieć i słyszeć o akcji i życiu w obozie przeciwnika; b) przeprowadzić jak najwięcej działań skutecznych, niepokojących i drażniących przeciwnika; c) nie pozwolić na wgląd nieprzyjaciela w prace i życie obozowe, oraz na jakiekolwiek jego tajne działanie wewnątrz własnego obozu;

D) Działaniami niepokojącymi i drażniącymi przeciwnika będą następujące czynności: a) jak najwięcej widzieć i słyszeć o akcji i życia obozu; b) kreślenie rysunków lub napisów na obiektach obozowych; c) zawieszanie przedmiotów zbytecznych i humorystycznych w dowolnych punktach obozu; d) zabieranie przedmiotów należących do obozu lub do poszczególnych osób, z pozostawieniem zawsze, dla uniknięcia nieporozumień, wizytówki własnej; e) przesuwanie pewnych obiektów obozowych; f) przewracanie namiotów przez zwalnianie linek lub zrzucanie ich z kołków (nie wolno linek namiotowych przecinać).

Wszystkie powyższe i inne działania są dopiero wtedy udatne, gdy przeciwnik nie wie, kiedy to wykonano i kto to zrobił. Wszelkie jawne napady o przeważających siłach są niezgodne z duchem tej gry.

Wyłączyć także należy z gry tej zdejmowanie flagi państwowej z masztu oraz zabieranie sztandaru drużyny.

Można jedynie wprowadzić walkę o chorągiewkę sygnalizacyjną, posiadającą specjalne znaki i umieszczoną w umówionym miejscu.

Aby doprowadzić do powyższych działań i mieć w nich przewagę, muszą komendanci obozów zorganizować ubezpieczenie swego obozu oraz przeprowadzać często rozpoznanie obozu przeciwnika przy pomocy patroli zwiadowczych.

Ubezpieczać należy nie tylko sam obóz, ale i dojścia do niego — przez placówki, czujki i patrole wysunięte dalej w teren.

Częstym zjawiskiem będzie zetknięcie się patroli nieprzyjacielskich. W wypadkach takich następuje rozejście się. Będzie chodziło zawsze tylko o dobrą obserwację czynów przeciwnika i o ukrycie działań własnych.

Główną porą działania będzie noc po uprzednim rozpoznaniu terenu w ciągu dnia. Obowiązują podczas nocy znane zasady działania, podane na str. 287, a przede wszystkim cisza i zaskoczenie.

Podstawą wszelkiego działania w nocy będzie odwrócenie uwagi od pewnych punktów oraz skierowanie akcji przeciwnika w przygotowaną zasadzkę.

W całej tej wojnie nie można zapominać o łączności: pieszej, optycznej oraz o meldunkach.

Od jej dobrego zorganizowania będzie zależeć powodzenie.

Po upływie wyznaczonego czasokresu wojny następuje zestawienie działań i spostrzeżeń oraz obliczenie trofeów na wspólnej naradzie sztabów. Po ustaleniu powyższych spraw każdy wódz w swoim gronie omawia całą akcję.

Należy pamiętać, aby w czasie gry, jak również po jej skończeniu, przedłużyć sen ranny chłopców i pozostawić im swobodę snu podczas dnia.

---

Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 244.

Metadane

• Rodzaj: gra
• Cechy: Nie podano w źródle
• Źródło: Jan Jasiński, Gry i ćwiczenia terenowe (Harce terenowe) (1938)
• Strony drukowane: 236–239
• Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
• Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 236
• Zobacz tłumaczenie automatyczne: gct-196