Otwarcie drogi zamkniętej przez nieprzyjaciela
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Założenie. Partia białych wysłała na rozpoznanie pluton, który maszeruje z miejscowości C (stanowisko głównych sił białych) do B.
Nieprzyjaciel jest meldowany na linii A—B.
Wykonanie. Pluton maszeruje w szyku ubezpieczonym i bada teren nie tylko w kierunku do przodu, ale obserwuje także i swoje tyły. Tymczasem czerwoni w sile kompanii (także szyk ubezpieczony) z miejscowości A wchodzą na drogę, prowadzącą do B, i odcinają pluton białych od ich sił głównych w C.
Po pewnym czasie straż tylna plutonu białych spostrzega czerwonych i rozpoznaje z jakiegoś wyniosłego punktu w terenie siłę przeważającą nieprzyjaciela.
Dowódca plutonu białych, widząc tę sytuację, działa w sposób następujący: a) Wysyła gońców do miejscowości C z wiadomościami o odcinającym go nieprzyjacielu. Mają oni trudne zadanie przedostania się przez teren objęty marszem nieprzyjaciela. Niosą dwa meldunki: jeden o stanie faktycznym co do zamiarów plutonu, drugi — mylny. Pierwszy — w razie schwytania gońca przez nieprzyjaciół ma być zniszczony, drugi — powinien być przez tych ostatnich znaleziony.
b) W dogodnym miejscu dalszej drogi przygotowuje zasadzkę. Pierwsza zasadzka, złożona z 5-tej lub 6-tej części plutonu, otrzymuje rozkaz, aby, przepuściwszy główne siły wroga, uderzyć na tylne jego oddziały. W razie wywiązania się walki wycofywać się w lasy. Pozostały oddział przygotowuje główną zasadzkę o ½ km dalej, uderzając po pewnym czasie na główne siły nieprzyjacielskiej kompanii.
Rozwiązania mogą być tu różne: a) zamiar plutonu udaje się. Pierwsza zasadzka, niepostrzeżona, uderza na tyły; wywiązuje się walka, która ściąga część sił głównych kompanii; zasadzka wtedy wycofuje się w bok, pociągając za sobą poważną część sił, biorących udział w pościgu; osłabiona kompania zostaje wtedy zaatakowana przez główną zasadzkę plutonu; b) zamiar plutonu tylko częściowo się udaje. Pierwsza zasadzka, spostrzeżona przez straż przednią kompanii, zostaje przez nią zaatakowana i zmuszona do wycofania się w bok; kompania po chwilowym zatrzymaniu się, daniu posiłków dla pościgu maszeruje dalej i wtedy wpada w drugą zasadzkę; c) zamiar plutonu nie udaje się. Pierwsza zasadzka zlikwidowana lub odsunięta, nie spełnia swego zadania, zmierzającego do wywołania zamieszania i odciągnięcia części kompanii czerwonych. Druga zasadzka także odkryta i odrzucona na B.
W pierwszych dwóch wypadkach zwycięża pluton białych, w trzecim kompania czerwonych.
Mogą być tu jeszcze inne rozwiązania, jak np.: a) uderzenie sił głównych od C na kompanię dzięki dostarczonym przez gońców meldunkom; b) kompania czerwonych wcześniej zauważa pluton białych, przerzuca więc bokiem oddział w celu wyprzedzenia plutonu białych i uderza na niego z dwóch stron; c) kompania czerwonych, stwierdziwszy nieprzyjaciela przed sobą i poza sobą, uderza na pluton białych.
Przebieg i rozwiązanie mogą być wielorakie, zawsze jednak będą oparte na patrolowaniu, utrzymaniu łączności, orientacji według mapy oraz zmyśle dowodzenia wodzów poszczególnych grup. Gra może być pozostawiona swemu biegowi (na stopniu wyższym) albo narzucona w poszczególnych rozwiązaniach, przynajmniej dla grupy jednej (na stopniu niższym). Nie są to gry trudne, jakby się zdawało. Wymagają jedynie większego doświadczenia wodzów poszczególnych oddziałów. Gry takie łatwo będą mogli przeprowadzić nauczyciele lub instruktorzy, którzy są oficerami rezerwy.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 239.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Jan Jasiński, Gry i ćwiczenia terenowe (Harce terenowe) (1938)
- Strony drukowane: 231–233
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 231
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: gct-193