Służba gońców
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Wszyscy uczestnicy gry są gońcami (opowieść o służbie gońców harcerskich podczas walk o niepodległość, o ważności takiego gońca podczas wojny). Otrzymują oni ustne polecenie od dowódcy (instruktora) następującej treści: „Kompania N zajmie o godzinie 20 wzgórze 104”.
¹) Goniec — jest wysłannikiem do innych oddziałów lub osób nieznanych mu.
²) Łącznik jest wysłannikiem swego oddziału do wyższych jednostek lub czołowych grup, skąd przynosi rozkazy.
Gońcy, stając na baczność, powtarzają otrzymany rozkaz, a następnie na sygnał przebiegają (część drogi biegną, część maszerują, część pełzają — zależnie od pokrycia terenu) na odległość 100—200 m, do określonego przez instruktora punktu (miejsce dowódcy kompanii N). Po osiągnięciu danego miejsca wracają, ustawiają się w odległości 15 kroków od siebie i powtarzają lub piszą na kartkach treść otrzymanego rozkazu. W wypadku pisania na kartkach robią to w ostatniej chwili. Najlepszymi gońcami są ci, którzy nie zapomnieli polecenia.
A. Utrudniać możemy grę przez dodanie jakiegoś meldunku otrzymanego od dowódcy kompanii N (instruktor przechodzi na miejsce wyznaczone i podaje nową treść np.: „Nieprzyjaciel w sile kompanii oskrzydla nas od wschodu”).
B. Można stosować także przenoszenie pisemnych rozkazów do osoby, która się ma znajdować w określonym punkcie terenu. Gońcy mają znaleźć ten punkt i odszukać osobę.
C. Tworzymy od 2 do 5 łańcuchów (sztafet) gońców. Rozmieszczamy je wzdłuż drogi albo najlepiej bezpośrednio w polu lub w lesie.
Zadaniem każdego łańcucha będzie przekazanie ustne dowolnego rozkazu, w treści wspólnego dla wszystkich.
Łańcuchy gońców mogą być rozstawione nawet na przestrzeni 1 km w zależności od ilości uczestników. Dla ułatwienia można je zakładać w formie łuku. Wtedy nauczyciel, nie ruszając się z miejsca, może łatwo stać się odbiorcą wysłanego rozkazu. Przesyłanie meldunków może być dokonywane także przy pomocy biegu. Bieg jednak nie może wykraczać poza normy ustalone: dla wieku poniżej 12 lat — 40 m, poniżej 16 — 60 m, poniżej 18 — 100 m. Biegi dłuższe i trwalsze mogą być stosowane dla młodzieży powyżej lat 17.
Nie będzie nam chodziło w tej grze o czas, lecz przede wszystkim o dokładność przekazania ustnego rozkazu.
W razie przenoszenia wiadomości pisemnej rozstrzyga czas przyniesienia (ograniczyć długość biegu do możliwości wieku młodzieży).
D. Łańcuch łączników możemy doskonale ćwiczyć w marszu na drodze. Rozrzucamy na linii naszego marszu dwójki, idące na równej wysokości po obu stronach drogi w odstępach od 20—60 m. Odległość ta będzie zależna od pory dnia, pokrycia terenu oraz zakrętów drogi.
Każdy łącznik widzi swego poprzednika, a w miejscach trudniejszych, jak rozwidlenie się dróg, wskazuje następnemu właściwy kierunek. Jedna strona łączników (np. lewa) jest linią, przekazującą rozkazy do przodu, druga zaś (prawa) — linią, wzdłuż której są przesyłane meldunki do tyłu.
Rozkazy i meldunki rzeczowe, mówiące: o własnym położeniu, o terenie i zjawiskach na nim zachodzących, powinny być dość częste.
Ćwiczenia powyższego możemy przeprowadzić także w zimie, na nartach.
Jeśli są rowery, można ich użyć jako lokomocji zmiennej dla jednego łańcucha łączników lub jako środka szybkiego ruchu dla pojedynczych gońców. W tym wypadku wszyscy łącznicy powinni umieć jeździć na rowerze. Na wodzie możemy jako środków łączności użyć kajaków lub łodzi, a nawet zastosować pływanie.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 174.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Jan Jasiński, Gry i ćwiczenia terenowe (Harce terenowe) (1938)
- Strony drukowane: 166–168
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 166
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: gct-098