Marsz na przełaj, według znaków topograficznych
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Jednostki lub grupy otrzymują kartki z zaznaczonymi kolejno znakami topograficznymi.
Przykład (ryc. 10):
¹) Naukę zaś szkicowania ułatwi książeczka: „Szkice polowe harcerza” S. Gawkowskiego.
Ryc. 10.
Punkt wyjścia — młyn Małka, następnie — most na rzeczce, krzyż przydrożny. Stąd idź w kierunku północno-wschodnim aż do samotnej gruszy polnej i w końcu do leśniczówki. Od leśniczówki na południe, na skraj lasku, gdzie w miejscu krzyżyka zbiórka.
Można zastępy: a) wypuszczać kolejno jeden za drugim tą samą drogą; b) skierować przy pomocy innych znaków terenowych w to samo miejsce zbiórki; c) ułożyć tak trasy, aby one sprowadziły wszystkie zastępy do punktu wyjścia (instruktor może w tym czasie przygotować inną grę).
Przed wymarszem wszyscy przerysowują sobie dane znaki (punktujemy ich wykonanie).
W grze tej na stopniu wyższym możemy zarządzić wykonanie szkicu odcinka lub całej przebytej drogi.
We wszystkich wypadkach naszego pobytu w terenie, z młodzieżą powyżej lat 15 będziemy przerabiali stale w każdej chwili, w marszu jak również na odpoczynku, orientację przy pomocy mapy: a) wedlug linii, b) wedlug 2 punktow, c) wedlug kompasu lub busoli.
Będzie ona przeprowadzana w formie zawodów międzyjednostkowych jak i międzygrupowych. Orientacja powinna być częścią marszowych gier kierunkowych.
Nie wystarczy orientacja i czytanie mapy. Stwierdzaną często wadą jest patrzenie młodzieży „na długość własnego nosa”. Chłopak pokaże na mapie mostek, na którym stoi, lub drogę, w którą ma skręcić. Nie umie jednak nazwać wioski, która leży w bok od drogi o kilka kilometrów. Trudno mu umiejscowić na mapie odległy, widzialny lasek. Musimy młodzież nauczyć szerokiego patrzenia na otaczający ją teren. Dokonamy tego przez: a) stałe zwracanie uwagi młodzieży na odległe przedmioty terenowe, b) żądanie wskazania ich na mapie, c) odszukiwanie w terenie odległych elementów topograficznych widzianych na mapie.
Nie należy zapominać o ćwiczeniach związanych z ukształtowaniem terenu. Młodzież powinna dobrze czytać rzeźbę terenu.
W tym celu należy często operować punktami triangulacyjnymi i pośrednimi. Zmuszać do marszu punktami najwyższymi, a co ważniejsze, żądać wybrania marszrut ukrytych, prowadzących dolinkami, zagłębieniami, siodłami itp. najniższymi liniami terenu.
Umiejętność tę uzyskamy, o ile będziemy ćwiczyć często odczytywanie rzeźby za pośrednictwem warstwic, żądając: a) określenia wysokości własnego stanowiska, b) obliczenia wznoszenia lub opadania drogi między dwoma punktami, c) znalezienia miejsc zakrytych przed obserwacją i ewentualnym ostrzałem.
Elementy tych ćwiczeń należy umieszczać w grach wyżej podanych jako zadanie specjalne, lub stosować w grach innego typu.
Na zakończenie tego działu podaję dla przykładu większą grę terenoznawczą.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 158.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Jan Jasiński, Gry i ćwiczenia terenowe (Harce terenowe) (1938)
- Strony drukowane: 150–153
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 150
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: gct-088