Odszukiwanie śladów
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Na znanej i zapowiedzianej wszystkim jednostkom czy grupom drodze znakujemy sami lub wysyłamy do znakowania jednego z uczestników. Każdy znak i jego otoczenie lub położenie musi być zanotowany przez wysłannika na kartce. Trasa może się ciągnąć na przestrzeni ½ — 1½ km (początkowo droga powinna być prosta, później — zmieniająca kierunki).
Instruktor lub jego zastępca wysyła po kolei w odstępach 5 — 10 minut poszczególne jednostki lub małe grupki ćwiczących. Każda jednostka (grupa) notuje zauważone znaki z krótkim podaniem otoczenia, uwzględniając: rodzaj terenu, jakość drogi lub przedmiotu terenowego oraz stosunek położenia do innych obiektów w terenie lub stron świata. Gdy droga zmienia kierunek, należy żądać oznaczenia go według stron świata. Porównanie notatek daje nie tylko pogląd na umiejętność szukania znaków, ale co ważniejsze, na znajomość samego terenu. Przy ocenie pierwszeństwa decyduje przede wszystkim opis terenu, gdyż znalezienie znaku będzie zazwyczaj dokonane przez wszystkich uczestników gry.
Gry z zakresu tropienia dokonywane na trasie mogą być zorganizowane dwojako: na jednej trasie lub więcej. W wypadku trasy jednej uzyskujemy bezwzględną sprawiedliwość w ocenie, dzięki jednolitości trasy i znaków oraz dzięki tej samej długości trasy. Wadą jednej trasy będzie duże zużycie czasu straconego na przepuszczenie przez trasę kolejno wszystkich zastępów (jest ich często 4—6) idących w odstępach 10—15 minut. System ten będziemy stosować: w wypadku istnienia 2 lub 3 zastępów, w wypadku bezwzględnych zawodów między wszystkimi zastępami (traktowanych jako sprawdzian spostrzegawczości), w wypadku rozporządzenia większą ilością czasu.
Tam zaś, gdzie czas mamy ograniczony, gdzie wystarczy współzawodnictwo o słabym napięciu, gdzie mamy większą ilość zastępów — będziemy stosować równocześnie 2—4 trasy, starając się: aby długość ich była możliwie jednakowa, aby ilość znaków zakładanych była równa. Maksymalnie możemy założyć tyle tras, ile jest zastępów (o ile tylko teren i punkt wyjścia na to pozwoli), wydzielając z zastępów po dwóch odpowiedzialniejszych uczestników, których wysyłamy na trasy dla założenia i zrobienia znaków. Trzeba im dać zgodne, jasne i wyczerpujące instrukcje. Zastępy dążą po trasie założonej przez członków obcych zastępów.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 113.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Jan Jasiński, Gry i ćwiczenia terenowe (Harce terenowe) (1938)
- Strony drukowane: 105–106
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 105
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: gct-037