Kim przyrodniczy
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”A. Nauczyciel rozkłada na płaszczu szereg gatunków liści, kwiatów, grzybów, lub umieszcza w pudełku schwytane owady, jaszczurki, żaby itp. Dzieci tworzą koło i przyglądają się okazom w ciągu określonego czasu, starając się zapamiętać jak najwięcej okazów i ich szczegółów. Na sygnał prowadzącego rozbiega się młodzież we wszystkie strony na odległość do 40 m, siada i samodzielnie stara się zanotować w zeszytach maksimum widzianych gatunków, nazywając je właściwie. Po pewnym czasie — na nowy sygnał — młodzież robi zbiórkę. Instruktor zbiera kartki i znów wspólnie z młodzieżą ocenia wyniki. Za każdy brakujący, nie zanotowany lub źle nazwany okaz daje punkt ujemny. Minimum punktów ujemnych wskazuje zwycięzcę. Należy dążyć do ustalenia kilku zwycięzców. Możliwie nie wymieniać najgorszych.
Utrudniamy grę przez: a)zmniejszanie czasu observacji, b)zmniejszanie czasu notowania, c) zwiekszanie liczby okazów, d) rożnogatunkowość ich, e) przystosowanie do tła, na którym leź, f) drobność ich.
Podkreślić należy samodzielność w grze i notowaniu. W razie zauważenia „ściągania” należy daną jednostkę wyłączyć z gry.
B. Wyższa forma tej gry będzie polegała na przyniesieniu obserwowanych gatunków z terenu (rośliny lub owady muszą się znajdować w najbliższej okolicy). Czas skończenia szukania należy ogłosić gwizdkiem lub trąbką.
C. Kima przyrodniczego można urozmaicić przez pełzanie, żądając cichego podejścia do rozłożonych okazów, takiego, jak podejście myśliwego do zwierzyny. Mogą tutaj współzawodniczyć kolejno grupy (gromady lub zastępy), które wspólnie opracowują raport o widzianych okazach.
D. Utrudnieniem dalszym będą wartownicy, których wystawiamy w terenie łatwiejszym do podejścia na rogach kwadratu 20 × 20 lub 10 × 10 kroków. W środku tego kwadratu umieszczamy szereg okazów przyrodniczych lub innych przedmiotów. Wartownicy mają zawiązane oczy i starają się słuchem uchwycić kierunek skradających się. Nauczyciel obserwuje podchodzących oraz wyłącza z gry źle podkradającego się, a wskazanego dobrze przez wartownika. Zwycięża ten, który niewykryty słuchowo przez wartownika poda największą ilość dobrze zaobserwowanych przedmiotów. Jest to już gra podsłuchowa, podchód, a jednocześnie obserwacyjno-pamięciowa.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 94.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Jan Jasiński, Gry i ćwiczenia terenowe (Harce terenowe) (1938)
- Strony drukowane: 86–87
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 86
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: gct-010