Głuchoniemi

Treść źródłowa

Patrolowy względnie kierownik zabawy dzieli grających na 2 połowy, np. przez zmianę rzędu w dwurząd i pierwszy rząd nazywa głuchym, a drugi niemym. Oba rzędy zasiadają po obu stronach dłu-giego stołu, niemi po prawej, głusi po lewej, lub odwrotnie. Patrolowy siada na jednym końcu.

W braku stołków (ławek) i stołu, odbywa się za-bawa stojąco.

Kierownik (patrolowy) rzuca pytanie na prawo i na lewo, na które niemi odpowiadają mimiką i ge-stami, a głusi dają najniedorzeczniejsze odpowie-dzi. Np.

Pytanie: »Czy wczas wstałeś? « 2. „ »Jak długo bawisz w mieście? « 3. „ »Jak godność? « 4. Odp. »Czysta wełna podrożała«. 5. „ »W olsterku stłukło mi się lusterko«. 6. „ »Głodu nie mam, tylko braki«.

Im trafniejsza odpowiedź mimiczna, a niedo-rzeczniejsze odpowiedzi głuchych, tem weselszą i bardziej ożywioną jest zabawa. Aby grający nie mieli wiele czasu do namysłu, względnie do przygotowania sobie odpowiedzi, zmienia patrolowy role obu stron tj. głusi tracą mowę i odzyskują słuch a słyszą, a niemi odwrotnie. Niemi dają fant za każde wypowiedziane słowo, a głusi za każdy objaw słuchu.

Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 79.

Metadane

Rodzaj: gra
Cechy: Nie podano w źródle
Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
Strony drukowane: 67–68
Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 67
Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-082