Walka byków
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Jestto gra równie zajmująca, jak poprzednia\ni równie ćwicząca bystrość umysłu i szybkość oryen-\ntacyi. Wybrawszy 12 partnerów, rozdziela się im\nrole: jeden bykiem, jeden matadorem czyli espadą,\nczterech pikadorów i sześciu kapeadorów. Miejsce gry\nczyli arenę otacza się żywopłotem skautowym: skrum\n(skauci rzędem z uchwytem rąk pod pachę), jeśli\nsię zabawa odbywa na rewii kilku drużyn; zaś jeśli\nna wycieczce 2 patroli, to wystarczy wytyczenie areny\nchorągiewkami. Przebieg gry, która się dzieli na\n2 okresy, jest następujący. Wejście byka na arenę,\ngdzie nań już czekają pikadorzy i kapeadorzy, oznacza\npoczątek gry. W pierwszej części tejże jedyną od-\nznakę byka stanowi 4—5 na 6 cali długich i do\ngrzbietu przypiętych skrawków papieru. Pikadorzy starają się zedrzeć mu te skrawki, a on się broni, uderzając zbliżających się ręką lub pytką. Naraz nie wolno pikadorom zedrzeć więcej skrawków, tylko jeden, a muszą przytem rozwinąć cały zasób swej zwinności i zgrabności, bo każdy pikador uderzony przez byka, uchodzi za trupa i musi wycofać się z gry. Kapeadorzy są pikadorom dodani do pomocy, aby podczas pościgu byka za pikadorem rzucali się między nich, a powiewając swoją czerwoną szarfą (lub chustką) bykowi w twarz, zmusić go do pościgu za sobą, a temsamem do przerwy pościgu za pikadorem. Gdy wszyscy pikadorzy zabici, lub wszystkie skrawki zerwane, następuje 2-gi okres, względnie 2-ga połowa gry.
Na uprzątniętej arenie występuje teraz tylko dwóch graczy, tj. byk i matador. Byk ma zawiązane oczy, a na szyi tak luźno związaną szarfę, żeby ją za jednem szarpnięciem można było zerwać z łatwością. To jest zadaniem matadora, który jednak musi być bardzo zwinny i ostrożny, żeby go byk nie uderzył, bo wtedy byk wygrywa, a gdy się matadorowi uda zerwać szarfę, to oznacza, że byk ubity, a on zwycięzcą.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 65.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
- Strony drukowane: 53–54
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 53
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-067