Przejdź do głównej zawartości

Polowanie na tygrysa

Bierze udział cała drużyna. Tygrys nosi odznakę (wstążkę, lub przepaskę papierową, barwy czarno-żółtej, odpowiadającej jego pręgowaniu) na kapeluszu, a reszta, myśliwi i słonie bez odznak.

Myśliwi i słonie ustawiają się dwójkami (2-rząd). Na znak rozpoczęcia gry, dany przez sędziego, biorą pierwsi (słonie) drugich (myśliwych) na barana, a zatoczywszy koło, okrążają tygrysa. Między 2-ma sąsiadującymi słoniami ma być odmierzony wolny rozstęp (ręce wyciągnięte w poziom boczny mają się stykać palcami).

Tygrys zwycięża, gdy mu się uda wydostać za obręb koła osaczników. Myśliwi uzbrojeni w pytki bronią mu przystępu do siebie, a zarazem wym-\nknięcia. Tygrys musi cały swój dowcip i spryt,\nobrotność i szybkość wysilić na to, żeby uniknąć\nuderzenia pytki i wydostać się z koła. Uderzony raz\njeden, musi w drugiem miejscu próbować wym-\nknięcia, a 3 razy uderzony, uznany jest trupem\ni wtedy zwycięstwo przypada myśliwym. Zabicie\nlub wymknięcie się tygrysa kończy jedną partyę\ngry. W następnej partyi zmieniają się role, drudzy\nbiorą pierwszych na barana, a nowy tygrys pró-\nbuje się wymknąć.

Odmianą tej gry, będzie uzbrojenie również\ni tygrysa w pytkę. Wtedy każde uderzenie tygrysa\njest zabójcze, a czy to słoń czy też myśliwy tra-\nfiony przezeń pytką, usuwa się z gry wraz ze\nswoim towarzyszem. Tygrys wygrywa, gdy się\nwymknie z koła, lub wybije połowę przeciwników.


Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 64.

  • Rodzaj: gra
  • Cechy: Nie podano w źródle
  • Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
  • Strony drukowane: 52–53
  • Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
  • Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 52
  • Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-066