Polowanie na lisa
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Wylosowany lis otrzymuje 20 minut zwłoki, w którym to czasie ma wyruszyć i ukryć się. Zadaniem reszty patrolu jest wyszukanie jego kryjówki i złapanie go. Uważa się lisa za schwytanego, gdy przez któregokolwiek ze ścigających zostanie uderzony dłonią. Pościg posuwa się naprzód w półkolu, a skauci są rozdzieleni. Ukryty lis wygrywa, jeżeli go w oznaczonym czasie nie znajdą, albo jeśli w tym czasie zdoła wrócić do startu nietknięty.
Inaczej wygląda polowanie na lisawizmie. (Wiadomo, że lis jest tak wielki szkodnik, że dla jego wytępienia cały rok się na niego poluje). Dwu skautów wyrusza w roli lisów w pole, a w 5 minut rusza ich śladem reszta patrolu w roli myśliwych. Jeśli lisy przez godzinę unikną złapania, to wracają zwycięsko do obozu. Lisom nie wolno przekroczyć śladu człowieka i dlatego natknąwszy się na ślady ludzkie muszą zawracać w inną stronę. Zato dla zmylenia pogoni, żeby nie zostawić śladów, mogą chwytać się różnych forteli, a więc jeden drugiego nosi na plecach, jeden wstępuje w ślady drugiego, obaj chodzą po płotach lub murach, albo używając kija jako tyczki, skaczą w bok i takimi uskokami posuwają się naprzód. Gra ta udaje się znakomicie w porze obfitującej w spore pokłady śniegu. Aby partya ścigająca wygrała, to muszą obydwa lisy być złapani.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 44.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
- Strony drukowane: 32–33
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 32
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-042