Na wyprzódki z wywiadami

Treść źródłowa

Patrolowy w trzech różnych punktach ustawia pojedynczych ludzi, albo kilku razem. Ludzie ci są różnie ubrani i trzymają rozmaite przedmioty, jak kije, gazety, itp. Dla odróżnienia od profanów i przechodniów zajmują powyżsi partnerzy specyalną pozycyę, a więc klękają, siadają po turecku itp.

Punkty są od „startu“ oddalone o 400—1500 kroków. Co pół minuty wysyła patrolowy jednego skauta. Ten biegnie do najbliższej grupy, notuje w pamięci ich pokrój i pozycyę, a otrzymawszy od sędziego tamże stojącego informacyę, w którym kierunku (według kompasu lub słońca) znajduje się druga grupa, biegnie dalej, a obszedłszy dokoła wszystkie 3 punkty, wraca do „startu“. Po tym obiegu wręcza każdy skaut patrolowemu raport, w którym odpowiada na następujące pytania:

Ilu było w grupie? 2. Jak ubrani i jak ich można odróżnić od profanów? 3. Pozycya ze względu na bliski oryentacyjny punkt okolicy? 4. Odległość od własnej pozycyi? Za każdy dobry i zupełny opis każdej grupy, 5 kresek (15 za 3 grupy). Za każde 10 sekund dłuższego trwania obiegu niż obieg zwycięscy, odejmuje się 1 kreskę. Za błędy i przeoczenia odejmuje się również po 1, albo tylko 1/2 kreski,

Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 30.

Metadane

Rodzaj: gra
Cechy: Nie podano w źródle
Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
Strony drukowane: 18–19
Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 18
Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-027