Ucieczka sybiraka. (Polowanie na lwa)
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”(Polowanie na lwa).
Skaut w roli uciekającego sybiraka biegnie w dowolnym kierunku po śniegu, na którym się ślady dobrze uwydatniają, aż znajdzie dogodną kryjówkę, w której się chowa. Reszta patrolu w 20 minut później wyrusza, a kierując się jego śladami, dochodzi do jego kryjówki. Gdy się zbliżą na rzut śnieżki, wtedy ukryty sybirak godzi w nich śnieżkami, a każdy trafiony cofa się z gry. Pościg stara się także śnieżkami trafić sybiraka. Sybirakowi wolno się schronić i na drzewo, a musi być aż 3 krotnie trafionym, aby był trupem.
W lecie zmienia się ta gra o tyle, że sybirak przypina żelaza tropicielskie, i napełnia kieszenie kukurudzą lub grochem, aby na miejscach skalistych lub błotnistych, na których ślady nikną, mógł swe ślady zaznaczyć upuszczonym co krok ziarnkiem lub grochem. Śnieżki zastępuje się albo szyszkami, albo piłkami tenisowemi.
Polowania na lwa z powodu zbytniego podobieństwa nie umieszczam jako osobnej gry.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 29.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
- Strony drukowane: 17
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 17
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-025