Kozacki proceder w stepie
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”(Spotkanie z Tatarem).
Gra ta jest znakomitą szkołą podkradania się, a ma i tę zaletę, że się odbywa bez przyborów i nie wymaga licznego zrzeszenia. Wystarczą 2 patrole, 2 pary skautów, a nawet 2 skautów, a za teren mogą służyć ulice miasta taksamo dobrze, jak faliste lub krzakami porosłe równiny za miastem, szosy z fosami i alejami, parowy, drogi leśne itp. Zasada tej gry polega na tem, żeby dostrzedz przeciwnika, a samemu nie być spostrzeżonym.
Obie strony wyruszają (o tymsamym czasie, czego przestrzegają sędziowie) z dwu przeciwnych punktów, na 2 kilometry od siebie oddalonych, a zdążając ku sobie korzystają z nierówności gruntu, drzew i krzaków, aby się ukryć. Tym sposobem skrycie, pełzając lub idąc chyłkiem posuwają się naprzód i starając nie odsłonić siebie samych, wytężają wzrok żeby dostrzedz przeciwnika. Mogą też użyć forteli, wydrapania się na drzewo, przekradania się we wozie itp., lecz nie wolno się przebrać. Patrole mogą się rozrzucić, lecz muszą być w ciągłej z patrolowym łączności, czyto zapomocą sygnałów, wzroku lub depesz, bo każdy patrol tylko wtedy odnosi i liczy sobie wygraną, jeśli patrolowy w umówiony sposób np. przez podniesienie chorągiewki i znak gwizdkiem oznajmi, że jego partya spostrzegła przeciwników. W tym też celu przed każdym zakrętem lub parowem, wogóle tam, gdzie teren utrudnia komunikację z patrolowym, tam rozrzucony patrol powinien się skupić.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 24.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
- Strony drukowane: 12–13
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 12
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-021