Podchodzenie straży

Treść źródłowa

Instruktor wysyła różnych skautów w różne strony na pół kilometra od niego oddalone. Potem powiewa chorągiewką na znak rozpoczęcia gry. Wówczas wszyscy przypadają do ziemi i kryjąc się za krzakami lub nierównościami gruntu, raz idąc chyłkiem, to znowu pełzając podchodzą coraz bliżej do niego. Gdy instruktor powtórny da znak chorągiewką, wtedy wszyscy wstają i przyszedłszy do niego, składają raport. W międzyczasie tj. między pierwszym a drugim sygnałem chorągiewką, wykonywa instruktor krótkotrwałe ruchy np. siada, klęka, patrzy przez lornetkę, odkrywa głowę, powiewa kapeluszem, obciera pot z czoła, kicha, kroczy w kółko, liczy na palcach, przysłania oczy ręką, klaszcze rękami itp. a skauci mają te wszystkie ruchy spostrzedz, zapamiętać i jemu po powrocie powiedzieć. Nadto rozgląda się instruktor bacznie na wszystkie strony, a co zobaczy którego ze skautów, to notuje mu 2 kreski minus. Przy raporcie ten skaut, który dobrze wyliczył wszystkie ruchy sędziego za porządkiem i najbliżej podpełzał, dostaje 3 kreski. Dla oszczędzenia czasu można skautom rozdać kartki, na których pod swem nazwiskiem spisują spostrzeżone ruchy.

Odmianą tej gry jest: podchodzenie zwierzyny.

Instruktor w roli zwierzyny, a skauci oddalają się od niego na 100 kroków, padają na ziemię (pożądany teren falisty, lub z rzadka porosły krzakami) i pełzając starają się dostać do niego jak najbliżej, ale tak, żeby ich instruktor nie widział. Którego bowiem zobaczy, temu każe wstać i zaprzestać gry. Po pewnym czasie daje znak trąbką lub hasłem, wszyscy wstają, a kto najbliżej przypełzał nie spostrzeżony, wygrywa i dostaje kreski.

---

Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 18.

Metadane

• Rodzaj: gra
• Cechy: Nie podano w źródle
• Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
• Strony drukowane: 6–7
• Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
• Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 6
• Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-012