Meta (kucie)
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra opisana u Gołębiowskiego, po dziś dzień znana na Mazowszu i w Małopolsce. Odpowiednia dla wyższych klas szkół początkowych i niższych klas szkół średnich.
a) M e t a we d w ó j k ę. Gracze stają naprzeciw siebie w odległości 10—12 kroków, każdy naznaczając swe stanowisko wgniecionym w ziemię kamykiem, którego musi dotykać prawą stopą (lewą mogąc wykraczać dowoli). Jeden z nich (wybrany losem) star^ się drugiego trafić piłką („skuć“, „zbić“); tamten zaś (stojący, jeśli można, w pobliżu ściany) usiłuje uchylić się od razów. Obaj mają przy początku gry po umówionej liczbie „dusz“ (5, 10 1. t. p.), z których kujący traci po jednej za każdy chybiony zamach, kuty zaś za każde skucie. Gra trwa tak długo, aż jeden z nich straci wszystkie dusze. Nadto, gdy kujący chybi, następuje zamiana stanowisk i ról obu graczy.
b) M e t a we t r ó j k ę. Trzej gracze stoją w lini prostej w odstępach, jak a); środkowy z nich, wybrany losem, jest celem pocisków naprzemian to jednego, to drugiego z graczy skrajnych. Zresztą jak wyżej. Na Podolu tę odmianę zowią kwaskiem.
c) Meta z matkami (Kucie).. Jestto gra chłopców wiejskich w Rzeszowskiem (Małop.). Na boisku podłużnem wgniatamy w ziemię dwa małe kamyki w odległości 1 0 -1 2 kroków jeden od drugiego, w celu oznaczenia stanowisk. Zastęp dzieci dzieli się na dwa obozy pod wodzą matek, które stają rzędami naprzeciw siebie. Los rozstrzyga, który obóz ma pierwszy rzut; drugi obóz wybiera sobie stanowisko. Dwaj pierwsi ustawiają się naprzeciw siebie, trzymając prawą stopę na wgniecionym w ziemię kamyku, inni zaś stają w pewnem oddaleniu, aby łapać rzuconą piłkę i podawać ją stojącemu na stanowisku. Ten, którego obóz ma pierwszy rzut, stara się piłką trafić przeciwnika. Następny rzut ma drugi obóz, i tak naprzemian rzucają przeciwnicy piłkę do siebie. Trafiony tj. „skuty“ ustępuje, a na stanowisku staje drugi zkolei. Ten obóz wygrywa, który wybije tj. skuje więcej przeciwników- Ciskającemu wolno używać złud, czyli „manić“ podobnie, jak we wszystkich następnych grach z „kuciem“ połączonych. Stojącemu na kamyku nie wolpo ruszać zeń prawej stopy, lewą zaś wolno wykraczać i uchylać się. i
Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 186.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
- Strony drukowane: 181–183 / PDF 186–188
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 181
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-108