Pikier
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra chłopców miejskich i wiejskich różnych okolic Mazowsza, Podlasia i Wileńszczyzny (inne nazw y: Piekarz, Palant, Pałki, Djabeł, Pop), zastosowanie jak poprz Podobna do poprzedniej, tylko meta rzutu wynosi 20 kroków, zaś przy słupku wbitym w ziemię stoi gracz, który przy losowaniu palantem najbliżej go rzucił (zwany pikrem, piekarzem i t. p). Każdy gracz rzuca kolejno po razu, aż któryś obali słupek. Wtedy pikier stawia słupek, wszyscy zaś chłopcy, którzy już rzucali, biegną po swoje palanty. Kogo pikier po postawieniu słupka dotknie swym palantem, ten zostaje pikrem. Liczy się jako kreskę każde obalenie.
Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 176.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
- Strony drukowane: 171 / PDF 176
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 171
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-101