Na losy
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra chłopców wiejskich pow. bukowskiego (Wielkop.), odpowiednia dla starszej dziatwy szkół początkowych męskich, zwłaszcza wiejskich. Gra 5—6 chłopców. Na większym, płaskim kamieniu polnym, kładą mniejszy. Oddaliwszy się o 20 kroków od kamienia, kreślą na ziemi metę, której przekraczać nie wolno. Każdy chłopiec wybiera sobie kamyk, którym rzuca, jakby niechcący za metę. Gracz, którego kamyk padnie najbliżej owego większego kamienia, zostaje „stróżem“ i ustawia się w jego pobliżu. Reszta graczy staje za kreską z kamykami w ręku. Zaczyna chłopiec, którego kamyk padł najdalej od wielkiego kamienia. Stara się on strącić, celnym rzutem kamień mniejszy z większego. Gdy mu się to uda, biegnie po swój pocisk. W tym czasie stróż kładzie mniejszy k a mień z powrotem na wielkim i biegnie też po poaisk owego chłopca. Kto go dopadnie, bierze kamyk i staje za metą, drugi zaś zostaje stróżem. Gdy który z graczy nie strąci górnego kamienia swym pociskiem, wówczas zazwyczaj nie spieszy się z jego odzyskaniem, boby go stróż wyprzedził. (Stróżowi wolno iść po pocisk tylko równocześnie z jego właścicielem). Dlatego zabierają się chłopcy do tej czynności ukradkiem, czołgając się manowcami do miejsca z pociskiem. Gdy to stróż zoczy, pędzi też po pocisk.
Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 174.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
- Strony drukowane: 169–170 / PDF 174–175
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 169
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-098