Wilk i gąski
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra dziatwy wiejskiej i miejskiej, powszechna w Polsce; odpowiednia dla ogródków dziecięcych, szkół początk. i najniższych klas szkół średnich. (Nazwy, prócz podanej: Gąski, Gąska, Dzikie gęsi, Wilczek, Gąsior i lis, Kruk). Dzieci ustawiają się w klucz (patrz 56) pod przewodem „gęsiora“ (lub „matki“. Na boku „wilk“ nibyto grzebie dołek w ziemi. Między nim a gęsiorem zawiązuje się rozmowa: — Na co ten dołeczek? — Na ogienieczek. — A ten ogienieczek? — Na wody grzanie. — A ta woda? — Na talerzyków umywanie. — A te talerzyki? — Na gąsek krajanie. — A gdzie je masz? — U ciebie za pasem. — Tu wilk rzuca się na klucz gęsi i stara się oderwać ostatnią, a gąsior broni jej nagłemi zwrotami klucza. Gra idzie dalej, aż wilk wyłapie wszystkie gąski. W następnej grze gąsior jest wilkiem i naodwrót. W niektórych okolicach kończy grę scena następująca: Gąski schwytane udają, że wilk je okulawił, tj. skaczą na jednej nodze po boisku. „Matka“ robi wyrzuty wilkow i: — Pocóżeś, wilku, popsuł gęsi, pokuła wił? — (Wilk odpowiada) — Pocóżeście mi zjadły stajanie owsa, stajanie prosa i staw wódy wypiły? — Ja wam szkodę zapłacę, wy gęsi ponaprawiajcie. — Wtedy wilk uderza gąski pytką po nogach, „aby nie kulały“.
Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 114.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
- Strony drukowane: 109–110 / PDF 114–115
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 109
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-070