Lis
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra powszechna w Polsce (tu i ówdzie pod nazwą „Pytki“¹), odpowiednia dla szkół początkowych i niższych klas szkół średnich.
a) Najpospolitszą odmiankę gry tej opisuje Gołębiowski: „Wszyscy stają w koło, ale każdy ręce w tył trzyma, jeden chodzi z pytką, dopóki jej komu nie poda misternie; ten bije sąsiada i ściga go bijąc ma prawo, póki obiegłszy w koło, na miejscu, skąd przyszedł, nie stanie, oddaje znów pytkę, komu się podoba, i tak dalej gra się ciągnie“.
b) W Sieradzkiem grają jak wyżej, lecz gracze ustawiają się nie w koło, tylko w rząd.
c) W pow. sierpckim i kutnowskim (Maz.) „lis“ nie podaje pytki, lecz ją podrzuca poza jednym z graczy. Ten, jeśli się spostrzeże, chwyta pytkę i „napędza lisa do nory“, t. j. ściga go i uderza pytką, aż lis, obiegłszy wkoło, zajmuje miejsce po ścigającym, który obchodzi koło jako lis. Gdy gracz podrzucenie przeoczy, lis wypędza go pytką, oddaje mu ją i zmieniają miejsca¹). Wszędzie lis ma prawo uderzyć pytką gracza, który się obejrzy (przy odmianie c: który obejrzy się napróżno, gdy pytki mu nie podrzucono). Podczas obchodzenia lisa dzieci wołają: Chodzi lis koło drogi, Niema ręki, ani nogi, Chwała Bogu, trzy niedziele Myśmy lisa nie widzieli lub Kogo pytka przyodzieje, Ten się ani nie spodzieje.
¹) W Krakowskiem grywają tu i ówdzie tę odmianę pod nazwą „Sitko“, w Kutnowskiem pod nazwą „Pasterz“.
Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 112.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
- Strony drukowane: 107–108 / PDF 112–113
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 107
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-066