Zajączki
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra powszechna w całej Polsce, odpowiednia dla ogródków dziecięcych i szkół początkowych. Miejsce: pole, tu i ówdzie porosłe krzewami, lub las. Przywódca zabawy („myśliwy“ lub „pan“) mętowaniem (patrz odnośny rozdział Części ogólnej) oddziela kolejno połowę graczy jako „zajączki“; reszta — to „psy“. Potem wysyła zajączki i baczy, aby psy nie widziały, gdzie zajączki się kryją (najczęściej w ten sposób, że przykrywa im głowy (kurtką lub płachtą). Wreszcie daje znak psom, które wybiegają na poszu kiwanie. Po jakimś czasie przywołuje psy, które przychodzą kolejno ze zdobyczą, lub bez. Wtedy między przywódcą a psem taka rozmowa: Gdzieś bywał? — Za górami. — Coś widział? — Zająca z pazurami. — Złapałeś go? Złapałem. — Toś zuch! (lub: — Nie złapałem — Toś kiep!) Potem złapane zajączki zostają psami i gra idzie dalej.
Zakres transkrypcji: zapis nutowy i tekst pieśni pominięto jako materiał poza zakresem korpusu; dokładne granice zapisano w raporcie ekstrakcji.
Źródło skanu: Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „Domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 92.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Eugeniusz Piasecki, Zabawy i gry ruchowe dzieci i młodzieży (1922)
- Strony drukowane: 87 / PDF 92
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 87
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: zgr-031