Ucieczka Sybiraka
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Harcerz w roli uciekającego Sybiraka biegnie w dowolnym kierunku po śniegu, na którym się ślady dobrze uwydatniają, aż znajdzie dogodną kryjówkę, w której się chowa. Reszta zastępu w 20 minut później wyrusza, a kierując się jego śladami, dochodzi do jego kryjówki. Gdy zbliża się na rzut śnieżki, wtedy ukryty Sybirak godzi w nich śnieżkami, a każdy trafiony cofa się z gry. Pościg stara się także śnieżkami trafić Sybiraka. Sybirakowi wolno się schronić i na drzewo, a musi być aż trzykrotnie trafionym, aby był zabity. W lecie zmienia się ta gra o tyle, że Sybirak przypina żelaza tropicielskie i napełnia kieszenie kukurydzą lub grochem, aby na miejscach skalistych lub błotnistych, na których ślady nikną, mógł swe ślady zaznaczyć upuszczonem co krok ziarnkiem lub grochem. Śnieżki zastępuje się albo szyszkami, albo piłkami tenisowemi (patrz polowanie na jelenia we „Wstępie”).
Źródło skanu: Śląska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 217.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Stanisław Sedlaczek, Szkoła harcerza (1921)
- Strony drukowane: 216–217 / PDF 217–218
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 216
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: shc-040