Kozacki proceder w stepie
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra ta jest znakomitą szkołą podchodzenia, a ma i tę zaletę, że odbywa się bez przyborów, a udział brać mogą 2 grupy, 2 pary względnie dwóch grających; za teren mogą służyć ulice miasta—tak samo dobrze, jak faliste lub krzakami porosłe równiny ze miastem, szosy z rowami i alejami, parowy, drogi leśne. Zasada tej gry polega na tem, żeby dostrzedz przeciwnika, a samemu nie być spostrzeżonym.
Obie strony wyruszają (o tym samym czasie, czego przestrzegają sędziowie) z dwu przeciwnych punktów np. o 2 kilometry od siebie odległych, a zdążając ku sobie, korzystają z nierówności terenu, drzew i krzaków, aby się ukryć. Tym sposobem skrycie pełzając lub idąc chyłkiem, poruszają się naprzód i starając się nie odsłonić siebie samego, wytężają wzrok, żeby dostrzedz przeciwnika. Mogą też użyć forteli, wdrapania się na drzewo, przekradania się we wozie i t. p., lecz nie wolno się przebrać.
Do niewoli bierze się przeciwnika według ogólnych prawideł, wyżej podanych.
Wygrywa partja, która po jakimś określonym czasie jest silniejsza (mniej ludzi straciła).
Zakres transkrypcji: przypis lub tekst redakcyjny poza procedurą pominięto; dokładne wyłączenia zapisano w raporcie ekstrakcji.
Źródło skanu: Śląska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 199.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Stanisław Sedlaczek, Szkoła harcerza (1921)
- Strony drukowane: 198–199 / PDF 199–200
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 198
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: shc-037