Podchodzenie straży
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Instruktor wysyła harcerzy w różne strony w miejsca na pół kilometra od niego oddalone. Potem powiewa chorągiewką na znak rozpoczęcia gry. Wówczas wszyscy przypadają do ziemi i kryjąc się za krzakami lub nierównościami gruntu, raz idąc chyłkiem, to znowu pełzając, podchodzą coraz bliżej do niego. Gdy instruktor da powtórny znak chorągiewką, wtedy wszyscy wstają i przyszedłszy do niego, składają raport. W międzyczasie, t. j. między pierwszym a drugim sygnałem chorągiewką, wykonywa instruktor krótkotrwałe ruchy, np. siada, klęka, patrzy przez lornetkę, odkrywa głowę, powiewa kapeluszem, obciera pot z czoła, kicha, kroczy w kółko, liczy na palcach, przysłania oczy ręką, klaszcze rękami i t. p., a harcerze mają te wszystkie ruchy spostrzec, zapamiętać i jemu po powrocie powiedzieć.
Nadto rozgląda się instruktor bacznie na wszystkie strony, a co zobaczy, którego z harcerzy, to notuje mu 2 kreski minus. Przy raporcie ten harcerz, który dobrze wyliczył wszystkie ruchy sędziego po porządku i najbliżej podpatrzył, dostaje 3 kreski.
Dla oszczędzenia czasu można harcerzom rozdać kartki, na których pod swem nazwiskiem spisują spostrzeżone ruchy.
Źródło skanu: Śląska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 130.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Stanisław Sedlaczek, Szkoła harcerza (1921)
- Strony drukowane: 129–130 / PDF 130–131
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 129
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: shc-028