Walka byków
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Z 12 grających jeden jest bykiem, jeden matadorem, czyli espadą, czterech pikadorami, sześciu kapeadorami. Miejsce gry (arena) otacza się „żywopłotem” (skrum) w ten sposób, że widzowie biorą się pod ręce. Jeżeli widzów za mało, arenę wytycza się chorągiewkami. Gra dzieli się na 2 okresy. Wejście byka na arenę, gdzie już nań czekają pikadorzy i kapeadorzy, zaczyna grę. Oznakę byka stanowi 5—6 około 15 cm. długich do grzbietu przypiętych skrawków papieru. Pikadorzy starają się zedrzeć mu te skrawki, a on się broni, uderzając zbliżających się ręką lub pytką. Naraz nie wolno zedrzeć więcej skrawków, tylko jeden, a każdy pikador uderzony, wychodzi z gry. Kapeadorzy są pikadorom dodani do pomocy, aby podczas pościgu byka za pikadorem, rzucać się między nich, a powiewając szarfą lub chustką bykowi w twarz, zmusić go do pościgu za sobą, a temsamem do przerwy pościgu za pikadorem. Gdy wszyscy pikadorzy zabici lub wszystkie skrawki zerwane, następuje druga połowa gry. Kapeadorów zabić nie można.
Na uprzątniętej arenie występuje teraz tylko dwóch graczy, t. j. byk i matador. Byk ma zawiązane oczy, a na szyi luźno związaną szarfę, żeby ją za jednem szarpnięciem można było zerwać. To jest zadaniem matadora, który musi być bardzo zwinny i ostrożny, żeby go byk nie uderzył, bo wtedy byk wygrywa, a gdy matadorowi uda się zerwać szarfę, to oznacza, że byk ubity, a on zwycięzcą.
Źródło skanu: Śląska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 140.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Stanisław Sedlaczek, Szkoła harcerza (1921)
- Strony drukowane: 139–140 / PDF 140–141
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 139
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: shc-016