Łowy na niedźwiedzia

Treść źródłowa

Jeden z harcerzy przyjmuje rolę »misia« i wychodzi z obozu z żelazkami tropicielskiemi na nogach, z torebką zboża lub grochu i 6 piłkami (tenisowemi lub sukiennemi). W pół godziny po nim wychodzi zastęp po jego tropie; każdy »myśliwy« uzbrojony piłką. Niedźwiedź może ukrywać się lub poruszać dowolnie, lecz na ziemi twardej lub bardzo błotnistej musi co kilka metrów zostawić ślad w postaci kilku ziarnek zboża lub grochu. Jeśli myśliwi go nie znajdą, gra jest nierozstrzygnięta. Gdy podejdą blizko, niedźwiedź rzuca na nich piłkami; trafiony myśliwy odpada jako »martwy« i nie może ani strzelać, ani wogóle brać udziału w grze. Gdy myśliwy trafił piłką niedźwiedzia, ten liczy się za »ranionego«, po trzech razach zaś za »zabitego«. Piłki można rzucać tylko raz; nie wolno ich zbierać i używać po raz drugi w tej samej grze. Po skończeniu gry dopiero każdy harcerz odszukuje i oddaje swą piłkę. W zimie, na śniegu można grać bez żelazek, a za to na nartach; zamiast piłek zaś, używa się kul śniegowych.

Źródło skanu: Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, oznaczenie „domena publiczna”. Zobacz PDF — strona 204.

Metadane

Rodzaj: gra
Cechy: Nie podano w źródle
Źródło: Mieczysław Schreiber i Eugeniusz Piasecki, Harce młodzieży polskiej (1917)
Strony drukowane: 189–190 / PDF 204–205
Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 189
Zobacz tłumaczenie automatyczne: hmp-036