Bieg rozstawny sygnalizacyjny

Treść źródłowa

Tworzymy kilka rzędów. Na sygnał instruktora wydany gwizdkiem, pierwsi z rzędów, mający w ręku chorągiewki (może to być kijek z przywiązaną chusteczką), przybiegają do instruktora ustawionego w odległości najmniej 100 m przed rzędami. Instruktor po cichu podaje im literę. Po usłyszeniu jej, przybiegający ustawiają się naprzeciw swych grup na wysokości nauczyciela i podają grupom usłyszaną literę. Po przesygnalizowaniu zostawiają chorągiewki na miejscu, sami zaś oddalają się w przeciwnym kierunku aniżeli rząd. Z chwilą zrozumienia przez rząd podanej litery wybiega następny ćwiczący w stronę instruktora, od którego otrzymuje dalszą literę, którą z kolei podaje swemu rzędowi. Wygrywa ten rząd, który odczytał depeszę dokładnie i oddał ją najszybciej (przywódca rzędu zapisuje i składa podane litery). Możemy podawać każdemu przybiegającemu całe słowa, a nawet zdania.

Po opanowaniu liter możemy przybiegającemu podawać słowa, a następnie krótkie zdania. Słowa i zdania powinny być bez sensu i związku. Przez taki układ depesz uniemożliwiamy domyślanie się, a jednocześnie zmuszamy do skierowania maksimum uwagina podawane znaki.

Przy prowadzeniu ćwiczeń i gier sygnalizacyjnych musi instruktor pamiętać o dwóch podstawowych zasadach: a) Sygnalizacja winna się odbywać na odległościach uniemożliwiających głosowe porozumienie się.

b) Odległość przy sygnalizacji w grach początkowych nie powinna być mniejsza niż 100 m.

Będziemy zawsze pamiętać o tym, że ćwiczenia i gry sygnalizacyjne mają odbywać się w warunkach naturalnych, a więc na przestrzeniach większych, w dużych odległościach.

---

Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 184.

Metadane

• Rodzaj: gra
• Cechy: Nie podano w źródle
• Źródło: Jan Jasiński, Gry i ćwiczenia terenowe (Harce terenowe) (1938)
• Strony drukowane: 176–177
• Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
• Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 176
• Zobacz tłumaczenie automatyczne: gct-106