W pogoni za lisem
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Gra ta nadaje się szczególnie do uprawiania w zimie na nartach. Uchodzący lis (może być i grupa narciarzy) rozsypuje co pewien czas papierki barwne (z okładek zeszytów), wybierając trasę urozmaiconą, dostosowaną do sił i umiejętności jazdy uczestników. Dla młodzieży dobrze zaprawionej w jeździe na nartach można wybrać trudny teren.
Starać się, aby trasa wyznaczona była obwodem zamkniętym (oszczędność czasu i sił). Psy (jednostki lub sfory), mając wskazany ślad początkowy, ruszają co pewien czas i starają się doścignąć lisa lub dopaść go w jamie.
Możemy także wszystkie sfory wypuścić jednocześnie w 10 — 15 min. po ucieczce lisa. Zwycięża ta sfora, która pierwsza w całości dopadnie lisa w jamie (miejscu ukrycia po 1½ godzinnej jeździe). W wypadku gdy mamy gromadę uciekających lisów, mogą one rozdzielać się, zmuszając tym samym goniące sfory psów do podziału.
Gdy mamy teren nieuczęszczany, pokryty świeżym śniegiem, wtedy możemy nie stosować rzucania papierków. Tropienie odbywać będziemy za naturalnym tropem nart.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 115.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Jan Jasiński, Gry i ćwiczenia terenowe (Harce terenowe) (1938)
- Strony drukowane: 107–108
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 107
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: gct-039