Przekradanie z przebieraniem się
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Odmianą, ułatwiającą przekradanie się a utrudniającą chwytanie, będzie możność przebierania się „peowiaków”. Gra taka, pełna wrażeń i wymagająca pomysłowości, jest łatwiejsza do przeprowadzenia w organizacjach młodzieży, jakkolwiek doskonale może ją zorganizować nauczyciel także w okresie gier popołudniowych. Ten typ gry da się zastosować także na kolonii i w obozie, gdy już nawiązano serdeczniejsze stosunki z okoliczną ludnością, u której łatwo może młodzież wypożyczyć potrzebną odzież. Celem przekradania może być: plac miejski lub obóz — polana w lesie. Przypilnować, aby młodzież natychmiast zwróciła odzież właścicielom.
Dla przykładu podaję widziane ciekawsze formy przebierania się, tak w mieście jak i na wsi, a mianowicie: żebrak, dama, kobieta wiejska, pastuch z bydłem, woźnica albo pasażer, ukrycie się w wozie ze słomą, robotnik z wózkiem ręcznym, przebranie się za instruktora-sędziego, kominiarz, kumoszki, przyjazd łodzią osób ubranych po wiejsku (obóz nad jeziorem), żyd, ślepiec z psem itp.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 102.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Jan Jasiński, Gry i ćwiczenia terenowe (Harce terenowe) (1938)
- Strony drukowane: 94–95
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 94
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: gct-025