Obrona linii telegraficznej
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Terenem ćwiczeń powinna być droga, możliwie kręta, idąca przez las różnego wieku i podszycia.
Jedna partia broni jej, rozstawiając czujki (po dwóch chłopców) wzdłuż drogi co 100—300 m. Czujki zajmują swe stanowiska nie przy drodze, lecz w lesie, w odległości 50 m od drogi. Na samej drodze zaś krążą 2 lub 3 patrole (po trzech chłopców).
Druga partia stara się: wytropić i ominąć rozstawione czujki i patrole oraz dotrzeć do drogi celem zniszczenia linii telegraficznej. Zniszczenie będzie dokonane: o ile na słupach telegraficznych zostaną zawiązane sznurki (w kilku miejscach); albo w dowolnym miejscu, wzdłuż drogi, będzie wykopany rów określonych wymiarów; albo przecięta zostanie nitka, zawieszona tuż nad ziemią, między słupami.
Pilnujący linii telegraficznej mogą podchodzących ścigać. Dotknięcie podchodzącego ręką powoduje wzięcie go do niewoli (schwytany poddaje się rozkazom chwytającego). Podchodzący mogą się bronić tylko ucieczką.
Teren ćwiczeń powinien być ograniczony naturalnymi liniami (najlepiej linie wodne lub linie terenu otwartego), poza które nie wolno podchodzącym wychodzić. Długość pilnowanej drogi powinna najmniej wynosić 1 km. Odległość między poszczególnymi czujkami będzie zależna od pokrycia terenu.
Dużym utrudnieniem, a jednocześnie wielkim urozmaiceniem powyższych gier będzie prowadzenie ich wieczorem lub w nocy (na koloniach i obozach).
Tego typu ćwiczenia są możliwe także w mieście.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 101.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Jan Jasiński, Gry i ćwiczenia terenowe (Harce terenowe) (1938)
- Strony drukowane: 93–94
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 93
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: gct-023