Obława na misia
Treść źródłowa
Dział zatytułowany „Treść źródłowa”Najpierw wyznacza się 3 miejsca na mateczniki, w których niedźwiedź ma swe budy. Potem wybiera się jednego z największych i najsilniejszych skautów na misia i zawiesza na jego grzbiecie mały balonik z cieniutkiej gumy, albo z bibułki, albo wydętą i zaklejoną poduszeczkę ze sklepowej torebki papierowej. Reszta skautów (1—3 patroli) uzbrojona w pytki ze skręconych lub związanych chustek, albo ze skręconej słomy, któremi starają się uderzyć w balon i rozbić go na grzbiecie niedźwiedzia, ilekroć miś nieopatrznie opuści swą budę. Niedźwiedź ma podobną pytkę, a uderza nią myśliwych po kapeluszach.
Każdy uderzony pytką po kapeluszu uznany za trupa, opuszcza grę. Misia nie wolno pierwej zabić (tj. uderzyć pytką po kapeluszu) zanim balonik (względnie torebka papierowa) nie zostanie bity.
To też niedźwiedź stara się ciągle twarzą być zwróconym do myśliwych, a nie grzbietem.
Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 61.
Metadane
Dział zatytułowany „Metadane”- Rodzaj: gra
- Cechy: Nie podano w źródle
- Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
- Strony drukowane: 49–50
- Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
- Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 49
- Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-062