Przejdź do głównej zawartości

List zdrajcy

Najdogodniejszym terenem do tej gry jest las lub pola zarosłe krzewami, ewentualnie wikliną; lecz w braku tego może służyć i grunt falisty.

Drużynę dzieli się na 2 części: np. Włochów i Turków. Każda połowa obozuje po przeciwnej stronie lasu. W obozie włoskim jest zdrajca, który się ułożył z Turkiem, że list z bardzo ważnymi dokumentami umieści w pewnem drzewie, które oznaczy w umówiony sposób. Drzewo to powinno się znajdować w samym środku lasu, a więc w równej odległości od obu obozów.

Gra się zaczyna niby obozowaniem, a zdrajca opuszcza obóz (zanim rozstawiono straże), umieszcza list i wraca do obozu. Tymczasem jego nieobecność dostrzeżono, przeczuto zdradę i za powrotem zostaje aresztowany pod zarzutem zdrady. On nie chce wyjaśnić kryjówki listu, mimoto zostaje skazany na wygnanie i jako banita w dalszej grze jest tylko biernym widzem.

Na znak dany trąbką przez sędziego, zaczynają Włosi szukać listu i starają się temu zapobiedz, aby go Turcy nie dostali w swe ręce. Turcy posłyszawszy głos trąbki, opuszczają również swój obóz, szukają drzewa z umówionymi znakami i śledzą obroty Włochów. Zdrajca powinien przy ukrywaniu listu na tyle być ostrożnym, żeby nie złamać gałązek i nie pozostawić po sobie śladu swych butów, aby tymi znakami nie ułatwić Włochom znalezienia listu.

Każdy skaut uzbrojony jest w piłkę tenisową, albo szyszkę. Gdy 2 nieprzyjaciół się spotka podczas tego szukania listu, to godzą w siebie piłkami (szyszkami) a ten, który zostanie najpierw piłką trafiony, musi pod utratą honoru wycofać się z gry. Głównym celem tej gry jest szukanie listu, czatowanie, tropienie i podchodzenie a godzenie w przeciwnika piłką lub szyszką tylko ostateczną samoobroną. Po upływie z góry oznaczonego czasu, daje sędzia znak trąbką do zbiórki i rozdziela kreski. Za przeciwnika trafionego szyszką, tak, że ustąpił z gry, liczy się 1. kreskę. Za znalezienie listu 4 kreski. Wygrywa partya mająca więcej kresek.

Zabawę tę można powtarzać i w zimie, tylko zdrajca musi być tak sprytny jak lis i imając się różnych forteli, o ile możności mylne zostawić ślady idąc wstecz, klęcząc i powtarzając skoki o tyczce przy pomocy swej laski skautowej. Za amunicję służą śnieżki.


Źródło skanu: Polona / Biblioteka Narodowa, oznaczenie „Domena Publiczna”. Zobacz skan — widok 42.

  • Rodzaj: gra
  • Cechy: Nie podano w źródle
  • Źródło: Herman A. Mojmir, Ćwiczenia i zabawy skautowe (1912)
  • Strony drukowane: 30–32
  • Wydanie cyfrowe: Wydanie cyfrowe · Rekord źródłowy
  • Otwórz wydanie na właściwej stronie: s. 30
  • Zobacz tłumaczenie automatyczne: ciz-040